Три цитата ...

1. Македонија својата држава ја создала на територија која, некогаш, припаѓала на Србија по договорите после Балканските војни.


2.Никој на Балканот не е поголем пријател на Србија од Македонија.

3.Србија е прва држава од регионот, која ја признала Македонија и како народ, и со македонски јазик


Източник: [линк]

Както се казва - "Копче не може да се каже!"

Обикновен македонизъм

То не бе историа, то не бе идентитет.
Просто ми е жал за мацедоните. Такава шизофрения ги гони и техното фили- и фоби- е много по-зле от нашето.
Паралела, който ме наляга е с нас българите - няма държава от съседките ни, към която да изпитваме такава овчедушна вярност, каквато изпитват правите срби от Бановината към най-чистия Динароиден род - србетата ....
И оттам като се почне: ние сме православни, ние сме братя със сърбите - те ни освободиха, те ни обичат и уважават те са ДИНАРОИДИ и ние сме такива, а не татари. Хем сме динароиди, хем сме гърци, хем сме наследници на Самуил, който е наполовина арменец, хем на Клеопатра, хем на Хунзите братя, а и Руеснаците са ни кръстници, пък Американците строят централа на ЦРУ в Скопие за региона.
Абе въобще - по-си предпочитам да съм си един жолт татар, ма да съм наясно, че нема шест пет, отколкото да съм горд мацедон, дето не знае кой път да фане, а такива дегенерати като Лайнас му казват какъв е откъде иде и накъде отива.

Oще един цитат:

В отговор на:

---

Брат брата не рани но, тешко кој го нема.

---

Определителният член е -а вместо -от.

"-от" не е ли пълният им член, в тоя смисъл, в "Брат брата не храни..." това "с -а, вместо -от" е допълнение и то няма как да бъде с пълен член (поне в българския, де)?


Мъжете знаем защо!

брат братА е падежно окончание
подбно на гарван гарванУ око не вади

прав си, но това не го прави по-малко допълнение


Мъжете знаем защо!

Из.....-Драган П. ЛАТАС .
Без коментар.Заедно с Александър Донски,Драган П. ЛАТАС-фиром-сърбоманите.
Сакам Скопско

[линк]

Падежно окончание е наистина, но не знам доколко се употребява в други "македонски" поговорки

Четири заблуди за лавот како симбол на Македонија



Автор: Дарко Ангелов

Следново не е колумна какви што се повеќето, каде што авторот изнесува субјективни мислења за факти. Текстот е само фактографско разобличување на големиот македонски срам: актуелниот државен грб и односот кон лавот како единствен историски грб на Македонија.

Заблуда број 1: „Актуелниот државен грб е веќе дел од традицијата на Република Македонија, бидејќи како таков постои веќе шест децении“.

Вистината е дека овој грб е наметнато решение со чисто идеолошки карактеристики. Се работи за грб кој е од типот на амблеми од Советскиот Сојуз. Грбовите употребувани од државите кои немаат социјалистичко уредување секогаш се изработуваат според строгите правила на научно-уметничката дисциплина наречена хералдика. Сегашниот македонски грб не поседува никакви национални, ниту сериозни државни карактеристики и не ги исполнува ниту минималните естетски вредности. Од преку дваесет поранешни социјалистички држави, единствено Македонија и тоталитарна Белорусија ги задржаа старите комунистички грбови. Сите други, вклучувајќи ја и Русија, ги вратија сопствените хералдички, историски грбови.

Заблуда број 2: „Лавот е партиски, а не симбол на Македонија“.

Вистината е дека лавот навистина се користи од страна на одреден број партии во Македонија, повеќето оние со предзнакот ВМРО. Но, лавот како симбол на Македонија има традиција уште од времето на антиката, подоцна верификувано во многуте европски колекции на грбови (грбовници) од средниот век, па сè до крајот на 19 век. Партиските симболи кои го содржат македонскиот лав имаат дополнителни стилски разлики. Употребата на лавот како дел од партиските обележја не значи негова партизација, како што употребата на шаховницата од страна на ХДЗ не го попречи враќањето на овој стар хрватски симбол како државен грб на Хрватска.

Република Македонија дојде најблиску до исправување на историската неправда со изоставувањето на лавот како државен грб во 1992 година кога Мирослав Грчев, активен член на СДСМ и поранешен градоначалник на Центар, ја изработи естетски најсоодветната сублимација на лавот како грб на Македонија како решение за државен грб на независна Македонија. Ова решение ги исполнува сите стандарди на хералдиката и се разликува од сите варијанти на македонскиот лав употребувани од некои партии во Македонија.

Заблуда број 3: „Лавот е бугарски а не македонски симбол“.

Ова е можеби една од најсмешните констатации со кои некои се обидуваат да укажат дека лавот, доколку стане државен грб, ќе биде аргумент за оние кои сакаат да постават равенство помеѓу етничката припадност на Македонците и на Бугарите. По таа аналогија, би требало да се искаже иста констатација и кога се работи за Србите, Албанците, Романците, Црногорците, Русите, Американците, Германците и десетици други нации кои го имаат орелот како државен грб; или за Норвежаните, Англичаните, Шкотите, Холанѓаните, Естонците... кои го имаат лавот за свој симбол. Лавот и орелот се најчестите хералдички симболи. Ретки се земјите кои непрекинато долго се идентификувани со еден ист симбол, како што е со Македонија и повеќе од две илјади години старата традиција на лавот како македонски симбол.

Заблуда број 4: „Лавот е симбол на етничките Македонци, но не и на останатите граѓани, како македонските Албанци“.

Повторно се работи за елементарно непознавање на хералдичките правила. Грбовите секогаш се симболи на определена територија, а не на етничка група. Затоа и во хералдиката целосното име кое се употребувало за овие симболи е всушност „земски грб“. Лавот е земски грб на земјата Македонија, а не само на етничките Македонци. Така, орелот е земски грб на Албанија и на сите кои живеат во неа. Според македонското законодавство, етничките заедници во државата имаат право да го истакнуваат нивното етничко знаме, паралелно со државното. Во скоро сите случаи, се работи за државното знаме на друга земја, како што е знамето на Република Албанија, како избран етнички симбол на македонските Албанци. Со последното решение Македонија овозможува максимално либерални слободи за истакнување на етнички симболи. Затоа, државниот грб треба да е единствениот историски, земски грб како симбол на сплотеноста на сите кои живеат на територијата на заедничката држава Македонија.

Тажно е што и по седумнаесет години независност сè уште немаме расчистено ниту со најелементарните белези на државноста, како што е државниот грб. Како да не ни е доволен срамот што како држава сме жигосани со квази-името БЈРМ, па поради нашата простодушност низ светот сè уште патуваме со пасош налик на Советскиот: со ѕвездата петокрака, класјето, афионот. Да не се чудиме тогаш кога од нашите негатори ќе слушнеме тврдења од типот дека Македонија е творба на Коминтерната.

За сите кои имаат искрена желба да се запознаат со историјата на лавот како симбол на Македонија, најтопло им ја препорачувам одличната книга од покојниот академик Александар Матковски „Грбовите на Македонија“ издадена уште во 1970 година.

Авторот е советник за соработка со Русија во Советот на Европа во Стразбур. Изнесените ставови се исклучиво негови ....защото е прикрит бугараш ...


Изгочник



Обикновен македонизъм

Че краткият член не е ли падежно окончание?

Прав си
Пълният член е в именителен падеж а краткият в винителен ако не ме лъжат беглите ми познания в тази област.Кого не храни -брата не храни.

И на мене винаги ми е било интересно защо казват "качи се на коня Шарколия". Типично българска граматическа особеност.

Членуването на съществителните имена от мъжки род с пълен и непълен член според падежната им функция е едно вторично измислено правило. В нито един български диалект не е фиксирана едновременна употреба на пълен и непълен член във функцията им на падежни окончания. Поради това вероятно правилото не е възприето и в правоговорната норма. Според мен е жалко и възприемането му в правописната. Аз съм за по-демократичен правопис - всеки да поставя, където иска, каквито иска пълни или непълни членове на думите от мъжки род, пък били те и -ът, -ят, -от, -ов, -а, -о.... и т.н. Да се върнат големия юс и ят. Другите правила могат и така да си останат.
А иначе в "Брат брата не храни..." а-то си е падежно окончание запазило се в хватката на фразеологизма.

аз съм твърдо ЗА да има пълни и непълни членове! българският е достатъчно либерален откъм словоред, че да разбереш по друг начин кой точно е подлогът в едно изречение (напр. "жена наби мъж" - в тоя случай как разбираш дали мъжът е набил жената, или жената е набила мъжа?)


Мъжете знаем защо!

Че кой е против членовете! Проблемът, който си посочил не произлиза непременно от липсата или наличието на членове, а от заиграване с глаголи и словореда, което за аналитичните езици като нашия не е за препоръчване...
Както в случая "Елен уби германец".

И все пак си има словоред. Ако искаш да кажеш, че германецът е убил елен ще го сложиш пръв в синтактичната последователност!

Мисля, че не си прав, по отношение на това, че не е правилно правилото за пълния и краткия член да влиза в писмената форма. Все пак такава е логиката на езика изобщо, да се означават действията максимално ясно и максимално кратко. В случая е необходима яснота, за сметка на краткостта.
Това че е правилата са се променили през турско време и езикът е вървял към зпадане не значи, че преди не е бил на високо ниво и че не трябва да се стремим към виокото ниво и да не се подържа то, само и само да следваме състоянието на езика от сантиментални подбуди към Възраждането, например.

Ами точно това имам предвид. Ако не искаш да се получи тъпотия или смешка, то на български не бива да си играеш много със словореда.

Първо, нямам нищо против да се ползват и падежни окончания в българския език. При степента на аналитичност, която езикът ни е достигнал обаче, това желание е утопично и "западането на езика през турско време" нито е могло да бъде преодоляно с връщането му към синтетичност, нито пък би спомагнало за усъвършенстването му днес. Доказателство за това, колко е безнадеждно "предприятието" са милиардите грешки, които ежедневно се допускат при употребата на падежното правило за пълен и непълен член.. Второ, да се означават действията максимално ясно и максимално кратко може да се постигне оптимално и без правилото за пълен и непълен член, а само чрез членуване и словореда. Толкоз.

Не казвам да се връщаме за синтетичен вариант на езика ни, абсурдно е!
Но ще го осакатиш ако не се спазва правилото за членовете, включително пълния и непълния.