Интервју: Атанас Ботев
3 отговора
0 прегледа
Интервју: Атанас Ботев
ИНТЕРВЈУ: АТАНАС БОТЕВ, УМЕТНИК
Загарантирана ли е слободата на уметничко изразување?
За стрипот "Маус" на Арт Шпигелман, во кој тој ја раскажува приказната за своите родители кои ги преживеале ужасите на холокаустот, авторот не само што не беше осуден од Германците ниту, пак, од својот народ туку беше овенчан со Пулицерова награда
Деновиве уметникот Атанас Ботев, по три години од последната самостојна изложба, ја отвори својата нова поставка "Што не е деконструкција? (Дали философијата на Дерида е производ на неговото консумирање на хашиш?)" Изложбата е дочекана со голем интерес, не поради уметноста туку повеќе поради контроверзните реакции кои ги предизвика рекламниот постер, поставен на билборди низ градот, на кој беше пренесено едно од делата на Ботев. Сликата се вика "60 години егзодус" и на неа е прикажана интимна приказна на авторот - слика според фотографија од семејството на неговиот дедо во Егејска Македонија, врз грчкото знаме во кое наместо крстот има свастика. Сликата на билборди за грчката официјална политика ја сметаше за провокација и врачи дипломатска нота, а така беше протолкувана и од дел од нашата јавност.
Теоретичарите на уметноста велат дека Ботев со своето творештво ги шири дискурсите, детектирајќи ја сериозната хуманистичка криза. Тој ја декодира и ја редефинира реалноста, зборувајќи за процеси кои го засегаат светот на глобално и на локално ниво. Ботев не робува на стилските правила и со неговите слики го става посетителот во активна позиција, самиот покажувајќи револт со многу цинизам, храброст и хумор.
Покрај тоа што делата од последната изложба се во тематски и естетски континуитет со твоето поранешно творештво, сепак, овој пат, поради едно дело, твојата работа излезе од рамките на уметноста и се разгледуваше во политички контекст. Колку мислиш дека уметникот кога создава треба да се занимава со тоа дали некое дело ќе биде доведено во каква било врска со политиката?
Навистина е жално кога извесно уметничко дело ќе биде ставено во некаков дневнополитички контекст. Тоа ја покажува реалната слика на нашето општество кое нема доволно капацитет да согледа едно уметничко дело, а камоли некои посуштински прашања. На крајот, што е со слободата на уметничко изразување која, според демократските принципи, е загарантирана?
Зошто за рекламен постер ја одбра токму сликата за егзодусот на Македонците од Грција?
Речиси сите мои слики се на некој начин провокативни, опсцени, а на места и опскурни. Која било од нив ќе предизвикаше, исто така, лавина од реакции.
Те молам, раскажи ни нешто од твојата интимна приказна за ова дело што предизвика различни коментари, од кои некои со повикување на цензура, плакатите беа отстранети на барање на Грција, реакции можеби очекувани од Грците, но не и од домашната јавност?
Оваа година се одбележуваат 60 години од егзодусот врз Македонците од егејскиот дел на Македонија. На сликата е прикажано моето семејство, фотографирано непосредно пред неговото депортирање од Грција во 1948 година. Делото е интимна приказна и посвета за моето семејство, но и за илјадници други семејства прогонети од своите огништа и раселени низ целиот свет. Низ историјата има безброј културни артефакти кои го третираат проблемот на војните, холокаустот, геноцидот и слично. Би го споменал стрипот "Маус" на Арт Шпигелман, во кој тој ја раскажува приказната за неговите родители кои ги преживеале ужасите на холокаустот. Авторот не само што не беше осуден од Германците ниту, пак, од својот народ туку беше овенчан со Пулицерова награда за своето дело.
-Чувствуваш ли ослободување кога ќе покажеш пред јавноста со што си бил преокупиран последниве две години, што те мачело и што чекало да биде насликано. Да остане како твое уметничко дело од времето во кое живееме?
Може да се каже дека сликарството е некаков вид терапија. Креативен начин да са канализираат насобраната енергија и внатрешните пориви. Крајниот резултат по двегодишната макотрпна работа се ликовни артефакти чиј позитивен енергетски фидбек нуди и извесно чувство на катарза која внесува блага ведрина во нашата секојдневна ентропија.
Новите дела говорат за деконструкцијата, па еве да почнеме со темите. Зборуваш за деконструкција на болни прашања за човештвото - лицемерство на свештенството, сексуална девијантност, педерастија, наркоманија, раскош.. Што те влече да ги коментираш овие нешта?
Уметникот денес не размислува и не се сосредоточува само кон себе туку се свртува и кон светот, навлегувајќи во него преиначувајќи го. Тој е самиот дел од општествените процеси и, согласно на тоа, мора да реагира на она што го опкружува, преточувајќи го својот став во слика, цртеж или инсталација. Во моите дела третирам најразлични аспекти од човековото живеење: од тероризам, глобализам, сексуални девијации, хипокризија, наркоманска експанзија, преку елементи од популарната култура (стрип, филм, НФ). Прикаски има безброј. Само чекаат да се преточат во некаков медиум.
Сето ова го работиш на константен естетски начин, со хиперреалистично сликарство, но и со навидум колажи и монтирани ситуации на историски ликови или цитати на дела од историјата на уметноста. Тоа се твои коментари. Зошто одбра токму вакво постмодернистичко изразување?
Се обидувам да направам синтеза на историјата, уметничките правци и идеологии од поблиското и подалечното минато, да ги редефинирам, актуализирајќи го нивното значење денес, не заобиколувајќи го притоа социјалниот и општествениот контекст. Реинтерпретирани и ставени во една нова органска целина, елементите добиваат и извесни апсурдни, надреални својства. Нашата постмодернистичка стварност е фрагментарна и згусната, па согласно на тоа, користам и таква сликарска постапка.
Колку темите во твоите дела да се мрачни и да зборуваат за некаква апокалипса на човештвото, во нив има доза на цинизам, но и оптимизам и хумор. Како гледаш на иднината, и дали уметникот може да влијае на сегашноста и на историјата?
Иако не може битно да влијае врз настаните во светот, уметникот може да поттикне јавни дебати, преиспитувања и размисли за извесни прашања.
Марија Зафировска
Фото: В. Тануровски
Г. Чочков
© ВЕСТ 2001
Е тоВа е егејче, а не е гејче каТо нЯкои оТ вас тука!
Загарантирана ли е слободата на уметничко изразување?
За стрипот "Маус" на Арт Шпигелман, во кој тој ја раскажува приказната за своите родители кои ги преживеале ужасите на холокаустот, авторот не само што не беше осуден од Германците ниту, пак, од својот народ туку беше овенчан со Пулицерова награда
Деновиве уметникот Атанас Ботев, по три години од последната самостојна изложба, ја отвори својата нова поставка "Што не е деконструкција? (Дали философијата на Дерида е производ на неговото консумирање на хашиш?)" Изложбата е дочекана со голем интерес, не поради уметноста туку повеќе поради контроверзните реакции кои ги предизвика рекламниот постер, поставен на билборди низ градот, на кој беше пренесено едно од делата на Ботев. Сликата се вика "60 години егзодус" и на неа е прикажана интимна приказна на авторот - слика според фотографија од семејството на неговиот дедо во Егејска Македонија, врз грчкото знаме во кое наместо крстот има свастика. Сликата на билборди за грчката официјална политика ја сметаше за провокација и врачи дипломатска нота, а така беше протолкувана и од дел од нашата јавност.
Теоретичарите на уметноста велат дека Ботев со своето творештво ги шири дискурсите, детектирајќи ја сериозната хуманистичка криза. Тој ја декодира и ја редефинира реалноста, зборувајќи за процеси кои го засегаат светот на глобално и на локално ниво. Ботев не робува на стилските правила и со неговите слики го става посетителот во активна позиција, самиот покажувајќи револт со многу цинизам, храброст и хумор.
Покрај тоа што делата од последната изложба се во тематски и естетски континуитет со твоето поранешно творештво, сепак, овој пат, поради едно дело, твојата работа излезе од рамките на уметноста и се разгледуваше во политички контекст. Колку мислиш дека уметникот кога создава треба да се занимава со тоа дали некое дело ќе биде доведено во каква било врска со политиката?
Навистина е жално кога извесно уметничко дело ќе биде ставено во некаков дневнополитички контекст. Тоа ја покажува реалната слика на нашето општество кое нема доволно капацитет да согледа едно уметничко дело, а камоли некои посуштински прашања. На крајот, што е со слободата на уметничко изразување која, според демократските принципи, е загарантирана?
Зошто за рекламен постер ја одбра токму сликата за егзодусот на Македонците од Грција?
Речиси сите мои слики се на некој начин провокативни, опсцени, а на места и опскурни. Која било од нив ќе предизвикаше, исто така, лавина од реакции.
Те молам, раскажи ни нешто од твојата интимна приказна за ова дело што предизвика различни коментари, од кои некои со повикување на цензура, плакатите беа отстранети на барање на Грција, реакции можеби очекувани од Грците, но не и од домашната јавност?
Оваа година се одбележуваат 60 години од егзодусот врз Македонците од егејскиот дел на Македонија. На сликата е прикажано моето семејство, фотографирано непосредно пред неговото депортирање од Грција во 1948 година. Делото е интимна приказна и посвета за моето семејство, но и за илјадници други семејства прогонети од своите огништа и раселени низ целиот свет. Низ историјата има безброј културни артефакти кои го третираат проблемот на војните, холокаустот, геноцидот и слично. Би го споменал стрипот "Маус" на Арт Шпигелман, во кој тој ја раскажува приказната за неговите родители кои ги преживеале ужасите на холокаустот. Авторот не само што не беше осуден од Германците ниту, пак, од својот народ туку беше овенчан со Пулицерова награда за своето дело.
-Чувствуваш ли ослободување кога ќе покажеш пред јавноста со што си бил преокупиран последниве две години, што те мачело и што чекало да биде насликано. Да остане како твое уметничко дело од времето во кое живееме?
Може да се каже дека сликарството е некаков вид терапија. Креативен начин да са канализираат насобраната енергија и внатрешните пориви. Крајниот резултат по двегодишната макотрпна работа се ликовни артефакти чиј позитивен енергетски фидбек нуди и извесно чувство на катарза која внесува блага ведрина во нашата секојдневна ентропија.
Новите дела говорат за деконструкцијата, па еве да почнеме со темите. Зборуваш за деконструкција на болни прашања за човештвото - лицемерство на свештенството, сексуална девијантност, педерастија, наркоманија, раскош.. Што те влече да ги коментираш овие нешта?
Уметникот денес не размислува и не се сосредоточува само кон себе туку се свртува и кон светот, навлегувајќи во него преиначувајќи го. Тој е самиот дел од општествените процеси и, согласно на тоа, мора да реагира на она што го опкружува, преточувајќи го својот став во слика, цртеж или инсталација. Во моите дела третирам најразлични аспекти од човековото живеење: од тероризам, глобализам, сексуални девијации, хипокризија, наркоманска експанзија, преку елементи од популарната култура (стрип, филм, НФ). Прикаски има безброј. Само чекаат да се преточат во некаков медиум.
Сето ова го работиш на константен естетски начин, со хиперреалистично сликарство, но и со навидум колажи и монтирани ситуации на историски ликови или цитати на дела од историјата на уметноста. Тоа се твои коментари. Зошто одбра токму вакво постмодернистичко изразување?
Се обидувам да направам синтеза на историјата, уметничките правци и идеологии од поблиското и подалечното минато, да ги редефинирам, актуализирајќи го нивното значење денес, не заобиколувајќи го притоа социјалниот и општествениот контекст. Реинтерпретирани и ставени во една нова органска целина, елементите добиваат и извесни апсурдни, надреални својства. Нашата постмодернистичка стварност е фрагментарна и згусната, па согласно на тоа, користам и таква сликарска постапка.
Колку темите во твоите дела да се мрачни и да зборуваат за некаква апокалипса на човештвото, во нив има доза на цинизам, но и оптимизам и хумор. Како гледаш на иднината, и дали уметникот може да влијае на сегашноста и на историјата?
Иако не може битно да влијае врз настаните во светот, уметникот може да поттикне јавни дебати, преиспитувања и размисли за извесни прашања.
Марија Зафировска
Фото: В. Тануровски
Г. Чочков
© ВЕСТ 2001
Е тоВа е егејче, а не е гејче каТо нЯкои оТ вас тука!
Редактирано от Циниk на
в отговор на Пишмaн мakeдoниcтa
#4
Re: Пишмaн мakeдoниcтa
Заради това гејче егејче не злезнафте у НАТО, вдигнете му паметник на националния херoj.
И ние трябва да му издигнем паметник в България!
Представям си ако бяха ги поканили в НАТО каква смрад
щеше да се разнесе от Вардарска Македония!
С дървените глави направо нямаше да може да се разговаря!
И ние трябва да му издигнем паметник в България!
Представям си ако бяха ги поканили в НАТО каква смрад
щеше да се разнесе от Вардарска Македония!
С дървените глави направо нямаше да може да се разговаря!