байтошо
5 отговора
168 прегледа
байтошо
Ето ти за домашно...
Интерпретации и аргументации
"Но и во тоа што Миладиновци сами се одредуваат како. Бугари - треба да се утврди една определена историска сушност. Па и тие самооиределувања да се постават во конкретен исшориски сооднос спрема времето во кое настанале". - Димитар Митрев ("Минато и литература", Скопје 1970, с. 211)
Од крајот на 18-ти до среди-ната на 19 век (sic!?? бел.М.Р)
"Карактеристично е дека етнографските разлики во Македонија кон крајот на 18 и во почетокот на 19 век не претставува никаков интерес за европскиот свет. Иако Македонија тогаш беше во извесна мера снабдувач на многу гранки на европската индустрија... Европските трговци занесени со своите шпекулации и немаа некое посебно интересирање за ваквите прашања, а научниот свет на Европа, преку него и практичните политичари, врз база на старите историв и податоци, кои одделни патеписци ги добиваа од чичероните за Македонија, обично Грци или Власи. знаеја само толку дека Македониjа е "грчка" земја, населена со Грци со грчка историја, преданија в обичаи. Тие ја сметаа Македонија за составен дел на Грција и не знаеја дека мнозинството од населениетс во неа не е грчко, туку словенско" (Драган Ташковски "Раѓањето не македонската нација", Скопје 1970 с. 119)
Зборот "чичерони" (италијански cicerone), што го употребил Д Ташковски, значи водичи низ италијанските градови, подбивно наречени така по името на римскиот беседник Цицерон.
Па да видиме каков бил инте ресот на "европскиот свет" за "етнографските разлики во Македонија" при крајот на 18 и поче токот на 19 век, и што им кажувале на европејците чичероните, кои биле "обично Грци и Власи".
"Турскиот историчар и географ Хаџи-Калфа (или Ќатиб Челебија) којшто остави и патеписни белешки за своето патување по Европска Турција, кои беа издадени на германски јазик во Виена во 1812 г. под името "Румелија и Босна". Во овие патеписни белешки Хаџи Калфа вели дека "во планините на костурскиот кадил'к живеат Срби и Власи", понатаму тој напоменува дека областа на езерото помеѓу Серез, Солун и Сидерокапса, има село каде што живеат Грци, Срби и Вдаси. Давајќи кратки белешки за Битола, Билишта и Крупишта, тој вели:
"Манастир (Толи Манастир)... Жителите му се Бугари".
"Билишта, Околија... населби се: Костур, Корча, Преспа, Крупишта. Населен е со Бугари и Албанци".
"Хорпишта (Крупишта) на брегот на Костурското Езеро... Околу него се Костур, Билиште, Наслици. Жителите се Бугари".
Евлија Челебија, турски писател од 17 век, којшто многу патувал низ разните области на Турција, во својата книга "Сијахат наме", што подоцна е издадена одново во Цариград во 1879 г. дава низа податоци за краиштата на Македонија низ кои минувал. Меѓу другото тој ја опишува Преспа како населена "со чисто бугарско-каурско население", а најуг од Охридското Езеро "во казата Поградец и Старово има седумдесет села и целата раја се Бугари".
Според "Описот на провинциите на турската држава", напишана од последниот пеќски патријарх Василие Бркиќ во 1771 г. во околностите на Серез имало во мнозинство "бугарско население":
"Провинцијата македонска... Во големото место што се вика Серез има повеќе од дваесет илјади турски куќи, а исто така има и христијански-грчки и бугарски до илјада куќи. Во селата има Бугари и Турци, но бидејќи Бугари има многу повеќе од Турците, затоа во цела Македонија сите Турци знаат бугарски".
Архимандритот Герасим Зелиќ опишувајќи го Солун, што го посетил во јуни 1784 г. пишува:
"Во него најголем број се Турци; но има и Евреи, Грци и Бугари. Грците се толку многу измешани со бугарската нација, што не се знае кој е Грк, кој е Бугарин. Тука се зборува и грчки и бугарски, но најмногу турски".
"Англичанецот Лик ја посети Европска Турција во 1801 г., а во следната година доаѓа во Грција... Во својата книга "Иследувањата на Грција", издадена во Лондон во 1814 г. Лик зборува за областите во кои се распространува бугарскиот јазик:
"Најјужните окрузи каде што бугарскиот јазик е во општа употреба, се на западната страна на Македонија, неколку села во соседната Корча, а на Исток планините, што ги заградуваат големите рамнини солунска, ениџевардарска и воденска. Првиот округ (кочанскиот) е населен од Грци и Албанци, а последниот (воденскиот) треба да се смета како јужен крај на нова Бугарија, затоа што христијаните, што зборуваат бугарски дијалект се распространуваат оттука речиси непрекинато преку северниот дел на самата Македонија, како и на нејзините провинции Пеонија, Пелагонија и други натаму преку цела Мизија и внатрешноста на Тракија до Дунав и околината на Цариград. Само тракискиот брег може да се смета за дел од Грција..."
Феликс Божур беше француски конзул во Солун кон крајот на 17 век. Во 1820 г. во Париз излезе неговата книга "Воено патување низ Отоманската империја". Во неа сс наоѓа следниот податок за Воденско:
"Пела се издига амфитеатрално по склоновите на еден рид, на чија височина стоеше нејзината тврдина кај денешното мало село Аклисија, населено од Бугари - христијани".
Интерпретации и аргументации
"Но и во тоа што Миладиновци сами се одредуваат како. Бугари - треба да се утврди една определена историска сушност. Па и тие самооиределувања да се постават во конкретен исшориски сооднос спрема времето во кое настанале". - Димитар Митрев ("Минато и литература", Скопје 1970, с. 211)
Од крајот на 18-ти до среди-ната на 19 век (sic!?? бел.М.Р)
"Карактеристично е дека етнографските разлики во Македонија кон крајот на 18 и во почетокот на 19 век не претставува никаков интерес за европскиот свет. Иако Македонија тогаш беше во извесна мера снабдувач на многу гранки на европската индустрија... Европските трговци занесени со своите шпекулации и немаа некое посебно интересирање за ваквите прашања, а научниот свет на Европа, преку него и практичните политичари, врз база на старите историв и податоци, кои одделни патеписци ги добиваа од чичероните за Македонија, обично Грци или Власи. знаеја само толку дека Македониjа е "грчка" земја, населена со Грци со грчка историја, преданија в обичаи. Тие ја сметаа Македонија за составен дел на Грција и не знаеја дека мнозинството од населениетс во неа не е грчко, туку словенско" (Драган Ташковски "Раѓањето не македонската нација", Скопје 1970 с. 119)
Зборот "чичерони" (италијански cicerone), што го употребил Д Ташковски, значи водичи низ италијанските градови, подбивно наречени така по името на римскиот беседник Цицерон.
Па да видиме каков бил инте ресот на "европскиот свет" за "етнографските разлики во Македонија" при крајот на 18 и поче токот на 19 век, и што им кажувале на европејците чичероните, кои биле "обично Грци и Власи".
"Турскиот историчар и географ Хаџи-Калфа (или Ќатиб Челебија) којшто остави и патеписни белешки за своето патување по Европска Турција, кои беа издадени на германски јазик во Виена во 1812 г. под името "Румелија и Босна". Во овие патеписни белешки Хаџи Калфа вели дека "во планините на костурскиот кадил'к живеат Срби и Власи", понатаму тој напоменува дека областа на езерото помеѓу Серез, Солун и Сидерокапса, има село каде што живеат Грци, Срби и Вдаси. Давајќи кратки белешки за Битола, Билишта и Крупишта, тој вели:
"Манастир (Толи Манастир)... Жителите му се Бугари".
"Билишта, Околија... населби се: Костур, Корча, Преспа, Крупишта. Населен е со Бугари и Албанци".
"Хорпишта (Крупишта) на брегот на Костурското Езеро... Околу него се Костур, Билиште, Наслици. Жителите се Бугари".
Евлија Челебија, турски писател од 17 век, којшто многу патувал низ разните области на Турција, во својата книга "Сијахат наме", што подоцна е издадена одново во Цариград во 1879 г. дава низа податоци за краиштата на Македонија низ кои минувал. Меѓу другото тој ја опишува Преспа како населена "со чисто бугарско-каурско население", а најуг од Охридското Езеро "во казата Поградец и Старово има седумдесет села и целата раја се Бугари".
Според "Описот на провинциите на турската држава", напишана од последниот пеќски патријарх Василие Бркиќ во 1771 г. во околностите на Серез имало во мнозинство "бугарско население":
"Провинцијата македонска... Во големото место што се вика Серез има повеќе од дваесет илјади турски куќи, а исто така има и христијански-грчки и бугарски до илјада куќи. Во селата има Бугари и Турци, но бидејќи Бугари има многу повеќе од Турците, затоа во цела Македонија сите Турци знаат бугарски".
Архимандритот Герасим Зелиќ опишувајќи го Солун, што го посетил во јуни 1784 г. пишува:
"Во него најголем број се Турци; но има и Евреи, Грци и Бугари. Грците се толку многу измешани со бугарската нација, што не се знае кој е Грк, кој е Бугарин. Тука се зборува и грчки и бугарски, но најмногу турски".
"Англичанецот Лик ја посети Европска Турција во 1801 г., а во следната година доаѓа во Грција... Во својата книга "Иследувањата на Грција", издадена во Лондон во 1814 г. Лик зборува за областите во кои се распространува бугарскиот јазик:
"Најјужните окрузи каде што бугарскиот јазик е во општа употреба, се на западната страна на Македонија, неколку села во соседната Корча, а на Исток планините, што ги заградуваат големите рамнини солунска, ениџевардарска и воденска. Првиот округ (кочанскиот) е населен од Грци и Албанци, а последниот (воденскиот) треба да се смета како јужен крај на нова Бугарија, затоа што христијаните, што зборуваат бугарски дијалект се распространуваат оттука речиси непрекинато преку северниот дел на самата Македонија, како и на нејзините провинции Пеонија, Пелагонија и други натаму преку цела Мизија и внатрешноста на Тракија до Дунав и околината на Цариград. Само тракискиот брег може да се смета за дел од Грција..."
Феликс Божур беше француски конзул во Солун кон крајот на 17 век. Во 1820 г. во Париз излезе неговата книга "Воено патување низ Отоманската империја". Во неа сс наоѓа следниот податок за Воденско:
"Пела се издига амфитеатрално по склоновите на еден рид, на чија височина стоеше нејзината тврдина кај денешното мало село Аклисија, населено од Бугари - христијани".
Re: езиковедът си е езиковед
поздравления , Щърко. Битуше наистина от английски би трябвало да се чете БайТуше. Римският нос и клепарестите уши наистина навяват за аристократизъм . Само дето байтошето пусна своя слика , докато рецитираше какво е научил от "Аз съм Българче" ...