за Македонците

Така , на всички ни е ясно , че днес Македонски етнос не съществува , макар , че част от Югозападните Българи живеят в тази заблуда . Въпросът ми е кога по-точно изчезват Македонците ?

Детелин Вълков - "Кой кой е в "Илиада" и "Одисея" - 1998г. 4,50 лв (4500 НДлв)

Ne site vi e jasno nesto sto nikako ne e jasno i sto odi protiv elementarna logika?
Makedonksiot narod i nacija postojat, pa naporite istoriski da gi negorate, za vasa golema zal, nema da rodat so plod.

Citaj malku za da se prosvetis od sizofrenijata narecena bugarski sovinizam:

VESNIK "MAKEDONIJA" IZDADEN VO RUSE VO 1888 god.:

"Нашата татковина Македонија си има историја за своето минато, каде што се гледа нејзината моќ, величина, како и нејзиното политичко потчинување под власта на тогаш моќната Турска империја... Денес, секој Македонец, кога го спомнува Александар Македонски, вели: Ние сме го имале цар Александар Велики. Со тие зборови тој си припомнува за блескавиот период и величието на Македонската држава. Александар Македонски стои пред лицето на секој Македонец како национална гордост!"


PROGLASOT NA SILAGOSOT VO CARIGRAD 15.04.1891 god.:

"Нашата татковина Македониjа била некогаш една од наjславните земjи. МакедOнскиот народ ги турил првите темели на воената вештина. Со победничките фаланги на Александар Велики jа пренесол Аристотеловата просвета во внатрешноста на Азиjа и со тоа го цивилизирал човечкиот род. Но таа некогаш толку славна татковина денес е во опасност да биде разделена и да jа снема сосема, зошто ние Македонците сме jа зафрлиле нашата народност, а другите народи jа бараат нашата земjа како своjа, бараат да jа подчинат нашата голема народност, коjа во минатото во своjата самостоjхост така светела.....вие вистински Македонци решете: на знамето што денес го виjат да се напише: Македониjа на Македонците, па тогаш истераjте ги од своjата прадедовска земjа сите интриганти што денес респируваат мегу вас расцеп на народносните страсти што вас, моите деца и еднокрвни брака, ве кинат на разни туги народности. Признаваjки го ова мое знаме како единствено ваше знаме, викнете: Да живее неразделниот Македонски народ."


SPORED ZBOROVITE NA GOCE DELCEV:

"Sekoj onoj sto se bori za interesite na Srbija, Grcija, i Bugrarija moze da bide dobar Srbin, Grk, i Bugarin, no ne i dobar Makedonec".


SPORED WILLIAM GLADSTONE: "MAKEDONIJA NA MAKEDONCITE, ISTO KAKO STO E BUGARIJA NA BUGARITE I SRBIJA NA SRBITE!"

"Maleshevski Balkan", Sofia, I, 16, 1 (1897 godina)"

"Barem ne ni odmognuvajte. Tesko e da se najde poteska situacija kako taa za makedonskata kauza. Pottiknati od simpatii, cuvstva, i tradicii da se cuvaat najbliski vrski so nasite SOSEDI, Srbite, Bugarite i drugite..."


Makedonija na Makedoncite!!

"To His Holiness, the Great Patriarch, Constantinople,

We, loyal subjects to His Majesty, the Emperor Sultan Abdul Hamid II, for a long time did not have freedom for our Church, and since 1872 have become an even more misled flock, for we came under the Bulgarian Exarchate, deceived by Bulgarian propaganda. Thus we became schismatics, as well.

...Apart from the fact that Bulgarians deceived and beguiled us, they also reject our language, change our holy customs and alter our character, too. We cannot tolerate it any more and we do not want our children to curse us and the graves of our forefathers..."

(signatures of 120 citizens of Ohrid)

DA DSIP - Beograd, Srbija, PPO, F.7, d.6, p.br. 962, 1890 godina.

"...DA SE RAZDELI MAKEDONIJA NEMA DA BIDE DOBRO ZA NAORDOT, ZATOA EVE EDEN PRIMER: OVIE BUGARI KOI STO KJE OSTANAT VO SRBIJA NELI KJE SE POD ROPSTVO? OVIE GRCI KOISTO KJE OSTANAT POD BUGARIJA NELI JE BIDAT ROBOVI?...PODOBRO NIE, MAKEDONSKIOT NAROD, DA SI BIDEME ODDELNO, BEZ RAZLIKA NA GRCI, SRBI I BUGARI, DA SE GLEDA PODEDNAKVO KON SITE..."

Dosega nepravedno ocrnetiot vodac na Ilindenskoto vostanie, Boris Sarafov, isto taka sosema jasno sebesi se deklariral kako Makedonec i sosema jasno tvrdel deka Makedoncite pretstavuvaat oddelna nacija.

Poznato e i negovoto drugaruvanje so Goce Delcev, pa preku Sarafov centralistite prakticno dobile svoj covek vo Vrhovniot Komitet.

Sto se odnesuva do negovata jasna makedonska nacionalna opredelba, ke posocime nekolku avtenticni dokumenti od toa vreme. Taka, na primer, ovoj golem makedonski revolucioner, vo 1902 godina, izjavil:

"Nie Makedoncite ne sme ni Srbi ni Bugari, ami prosto Makedonci. Makedonskiot narod postoi nezavisno od bugarskiot i srpskiot. Nie im socuvstvuvame i na ednite i na drugite, i na Bugarite i na Srbite, i kojsto ke go pomogne naseto osloboduvanje - nemu ke mu receme blagodaram, no Bugarite i Srbite neka ne zaboravaat deka Makedonija e samo za Makedoncite!"

Ovaa senzacionalna izjava na Boris Sarafov uste togas bila objavena vo Bugarija, no i vo evropskiot pecat, a podocna bila prifatena kako glavno moto vo vesnikot na Dimitrija Cupovski vo Rusija. Veke vo 1903 godina, t.e. vo godinata na samoto Ilindensko vostanie, Boris Sarafov povtorno e deciden, koga veli:

"Vo Srbija i vo Bugarija se uste ne ja sfakaat ogromnata vaznost za avtonomijata na Makedonija i zatoa se borat za da dokazat deka vo Makedonija ziveat Bugari i Srbi. Nie Makedoncite ne sme ni Bugari ni Srbi, nie sme samo Makedonci i nie sakame sloboda za nas i za nasata Makedonija."

Inaku, izjavi za makedonskata nacionalna zasebnost Sarafov togas daval i vo niza drugi togasni evropski vesnici.

Za Boris Sarafov kako za makedonski (a ne bugarski) nacionalen deec pisuvale i stranskite vesnici. Taka na primer, avstriskiot vesnik Die Zeit, za Boris Sarafov i za negovoto zalagawe za samostojna Makedonija so oddelna makedonska nacija, kako i za negovoto sprotivstavuvanje protiv bugarskite i srpskite interesi vo Makedonija, vo brojot 288, objaven vo 1902 godina, pisuva:

"Sarafov raboti na toa Makedonija da dobie politicka samostojnost. Fakt e deka postoi izvesna razlika pomegu makedonskiot dijalekt i jazikot sto se zboruva vo Srbija ili vo Bugarija, poradi sto postoi zelba dijaletkot na ovaa provincija samostojno da se razviva. Vo taa smisla Sarafov ja dade devizata: Makedonija na Makedoncite!... Ako Sarafov seriozno misli za samostojnosta na Makedonija, nie mozeme samo da mu pozelame sreka vo negovite potfati vo idninata...Ako toj se zalaga negovata tatkovina da dobie avtonomija i ako pritoa gi odbiva velikobugarskite i velikosrpskite baranja, togas toj ja zasluzuva moralnata poddrska od Avstro-Ungarija..."

MAKEDONIJA NA MAKEDONCITE!!!

Во времето на бугарското владеење, северна Македонија си имала свое географско и етничко име, сосема различно од она на Бугарија и Бугарите.
Во "Месецословот", пишуван во времето на Василиј Втори, каде што се собрани поголемиот дел од житијата на македонските свештено-маченици, пишува дека: "...четириесетте девици-маченици биле од Адрианопол во Македонија".

Јасно разграничување на двата народа - Македонци и Бугари и на двете земји - Македонија и Бугарија, имаме и во параграфот 17 од Пространото Климентово житие. Овде читаме: "Климент бил испратен за учител во Кутмичевица и била издадена наредба до сите жители на оваа земја да го примаат светителот со почит...".

До сега не е откриен оригиналот на Климентовото житие и не се знае дали токму вака се изразил хагиографот, нарекувајќи ја својата татковина како "оваа земја" или пак можеби стоело "Котокија" или "Славинија", кое Теофилакт тенденциозно го заменил со "оваа земја". Важно, и овде гледаме дека северна Македонија се споменува одделно од Бугарија, не само како земја, туку и од аспект на етничката припадност на нејзиниот народ.

Во делото на Црноризец Храбар "За буквите", современикот на Климентовиот хагиограф, оди уште подалеку и тој воопшто не ги ниту споменува Бугарија и Бугарите, туку зборува само за словенски народ, словенска писменост, словенски книги и словенски писатели. Одвај кон крајот од делото, Црноризец Храбар соопштува дека Кирил и Методија ја создале втората македонска писменост "во времето на грчкиот цар Михаил и Борис, бугарскиот кнез, и Растица, моравскиот кнез... во годината 863".

НЕПОБИТНИ ДОКАЗИ

Сите досега изнесени податоци потврдуваат дека на Македонците од западна Македонија во 970 година, надворешни сили (Византија, рускиот кнез Свјатослав и бугарскиот сојузник од запад - Унгарците), но и внатрешната состојба му наложиле на кнез (цар) Давид, доброволно или не, да ги прифати условите на Византија, неговата држава да го добие политичкото име - "Бугарија", а со самото тоа и народот да го добие името - "Бугари".

Досега не е откриен официјален документ кој ќе ни ја покаже оваа мерка, која му била наложена на кнез (цар) Давид, но дека таков документ постоел и дека бил познат во Византија, ни докажуваат овде изнесените податоци. Но, освен нив, науката располага со "Историја" од византискиот писател Михаил Аталијат, кој во описот на востанието на Петар Делјан во 1041 година, ја споменува политичката зделка од 970 година, па вели:

"А Мизите, на кои им било ставено името 'Бугари', како сопствено име, кренале бунт..." (ГИБИ, т. VI, стр. 160).

Нема потреба да го коментираме ова сведоштво на Аталијат, затоа што тој јасно сведочи дека на западна Македонија и на Македонците им било дадено ново име, кое го заменило нивното сопствено етничко име. Можеби само треба да објасниме зошто Аталијат ги нарекува востаниците "Мизи", а не "Бугари". Тоа ни го објаснуваат други византиски дела, од кои се гледа дека од втората половина на XI век, западна Македонија и навистина била нарекувана како "Нова Мизија". Еве извадок од спомените на Никифор Вриениј, кој се однесува на походот на Никифор III Вотанијат од 1078 година. Никифор Вриениј пишува:

"Кога поминал Волерон (низ југоисточна Македонија, з.м.), Комнин стигнал до (реката) Стримон и откако ја преминал, поминал низ теснецот помеѓу Струмица и таканаречената планина Мавар (Скопска Црна Гора, з.м.), по што пристигнал во едно село, расположено на некоја река, која на месниот јазик се нарекувала 'Вардариј'. Вардариј извира од планината на Нова Мизија и минува низ Скопје..." (ГИБИ, т. VI, стр. 120. Подвлекувањето е мое, з.м.).

Друг византиски историчар - Јован Кинам во својата "Историја", во врска со војната на империјата против навлезените од северозапад Унгарци, во 1152 година, го посочува местото на битката како "Мизиска Хераклеја", т.е. Битола (исто, стр. 241).

Посочениве извори недвосмислено докажуваат дека во времето на бугарското владеење, северна Македонија си имала свое географско и етничко име, сосема различно од она на Бугарија и Бугарите. И, одвај во 970 година, при потпишувањето на договорот за признавање на Втората македонска држава, Византија му наметнала на кнез Давид ново, политичко, име на нашата земја и народ, кое денес се користи за најдолни шпекулации како од "специјалисти", така и од наши заблудени "патриоти".

МАКЕДОНЦИТЕ НЕ ГО ЗАБОРАВААТ СВОЕТО ИМЕ

Наспроти обидите од надворешните сили да ни се замени етничкото име со политичко, сепак гледаме дека успех не е постигнат. Причини за ова има неколку. Некои од нив се:

1. На прво место несомнено е причината дека Македонецот никогаш не ја заборавил својата древна слава. Имињата на двата најголеми македонски цареви Филип Втори и Александар Македонски, пренесувани низ вековите, стигнале и до нас. Овде секако се и урнатините на старите македонски престолнини Едеса (Воден) и Пела; потоа надгробните споменици, расеани речиси низ цела Македонија - сето тоа постојано го потхранувало споменот по минатото и жедта за ново воскресение на нашиот народ.

2. Значителен дел од нашата татковина, уште од крајот на 8. век, го востановил своето етничко име. Тоа е територијата на источна Македонија, која ги опфаќала следниве граници: на север стигнувала до падините на Стара Планина. На југ, по течението на р. Марица, стигнувала до Егејското Море. На запад стигнувала до околината на Солун. Оваа територија од крајот на 8. век била организирана како одделна административна тема во Византија, која го носела името Македонија. Ова име останало до крајот на византиското владеење.

3. Византија продолжувала да ги собира своите војски на етнички принцип. Така, во оваа империја, постоеле: "тракиска војска", "македонска војска", "словенска војска" итн. Овие војски биле обучувани и командувани главно од команданти Македонци, кои стекнале слава како најдобри полководци, додека нивната војска се сметала како најдобра во битките.

4. Своја заслуга имаат и македонските писатели. Како прва земја во Европа, која го прифатила христијанството, Македонија дала многу маченици во негова слава. Споменот на овие маченици бил овековечен во т.н. "житија". Во овие житија, писателите ја спомнувале својата татковина и, што е уште поважно, секогаш ја разграничувале од соседните земји и народи.

5. Се разбира дека овде се и западните хроничари кои честопати го спомнувале нашето етничко име.

Со посебна популарност биле користени и четирите книги за солунскиот чудотворец Свети Димитрија. Во нив среќаваме многу детали од политичкиот и општествено-стопанскиот живот на Македонија во Средниот век. Во "Месецословот", пишуван во времето на Василиј Втори, каде што се собрани поголемиот дел од житијата на македонските свештено-маченици, пишува дека: "...четириесетте девици-маченици биле од Адрианопол во Македонија" (ГИБИ, т. 6, стр. 48).

Од посебно значење биле и многуте географски патеписи, кои ја користеле старомакедонската топонимија. Така, на пример, Михаил Псел раскажува за востанието на Македонците во 1057 година, на чие чело бил Лав Торник. Псел, како современик на Торник, соопштува дека Македонците си биле живи и здрави и во 11. век. Тој пишува: "Тогаш околу престолнината имаше многу Македонци, главно такви, кои од памтивека живееја во Адрианопол" (исто, стр. 102). Овде Псел открива и дел од моралните квалитети на Македонците, па пишува: "Повеќето Македонци се луѓе, полни со надменост и смелост..." (исто, стр. 105).

Бугарските шпекулации со политичкото име на дел од македонскиот народ во средновековието (5)

Од 970 година, Византија на дел од Македонија и го наметнува туѓото политичко име "Бугарија", а Турците по 14 век, ја прекрстуваат во "Румелија". Прекрстувања на делови од Македонија има и во 20 век.

Иако постоело само половина век, во второто македонско царство почнало консолидирањето на македонскиот народ како нова нација, која потоа минала низ неколку нови самостојни кнежества, а во средината на 20 век, се воздигна во нов облик на државен живот.

За подготовките на бунтот на Лав Торник пишува и византискиот писател Михаил Аталаит, кој вели: "Но, еден пролетен ден, додека тој бил стратег на Метилена (во Ерменија, з.м.) среде македонската војска, која подготвила бунт, се јавило незадоволство..." (исто, стр. 161).

Многу важни сведоштва за древната историја и географија на Македонија наоѓаме и во делата на византискиот император Константин Седми Багренородни (912 - 959), кој бил современик на последните бугарски владетели Симеон и Петар. Во своето дело "За темите", овој император ни кажува како била административно поделена Македонија во минатото - на Прва и на Втора или на Долна и на Горна. Тој пишува: "Провинцијата Македонија (Втора, з.м.) е под управа на хегемон и таа има осум градови: Стоби (кај Градско,з.м.), Аргос (Велешко, з.м.), Евстрајон (Струмичко, з.м.), Пелагонија (Битола,з.м.), Баргала (Штипско, з.м.), Календиј, Армонија и Запара (можеби Оризари з.м.)". Ова известување на Константин Багренородни е многу важно за нас, бидејќи на беспрекорен начин го отфрла наметнатото туѓо етничко име на нашата земја. Значи, иако во тоа време северна Македонија била под бугарска власт, тој пак си ја нарекува Македонија.

Византискиот писател Георги Акрополит (13. век) наведува кои градови ги уништувал бугарскиот цар Калојан во 1206 - 1207 година. Тој пишува: "Серес во минатото бил многу голем град, но Бугаринот Јоан (Калојан, з.м.) го разрушил до темел" ("Бугарската воена уметност за време на феудализмот", 1958, стр. 414).

Веќе во 14 век, поранешниот византиски император, Македонецот Јован Кантакузин, опишувајќи ги нападите на бугарскиот цар Михаил Шишман во 1323 година, пишува: "Овде била целата војска од запад - македонската и тракиската, сите тие кои биле во градовите на исток под власта на Ромеите" (исто, стр. 428).

Многу често името на Македонија го спомнуваат и западните хроничари, но за да не го оптоваруваме текстот, овде ќе изложиме само некои од нив.

Алберт Аквински (12 век) во делото "Историја", следејќи го патот на крстоносецот гроф Вилхем, од Алвон на Јадранското Море, пишува: "Откако се симнал на копното, тој отишол во градот Солун, кој се наоѓа во областа Македонија" (ГИБИ, т. 8., стр. 164).

Од истиот период е и таканаречениот "Пегавски летопис", во кој бил опишана Третата крстоносна војна, на чело со Фридрих Барбароса. Откако неговите војски поминале преку Ниш и Софија, тие стигнале до "...Филипол, најголемиот град во Македонија" (исто, стр. 205).

Да спомнеме и дека македонските писатели од тоа време, исто така, знаеле дека му припаѓаат на народ, кој е различен од соседните Бугари, Грци и Срби. Така, на пример, нашиот прв печатар, кој во 1560 година отпечатил Псалтир, за себе напишал: "Јас, Јаков од пределите на Македонија, од местото наречено Софија." (М. Дринов: "Сочиненија, т. 2, стр. 495). Македонецот Јаков не ја распространувал својата книга во Бугарија, туку само во Македонија и затоа во неговиот "Псалтир" од 1570 година, им се обратил на читателите со зборовите: "Ако некој посака од оваа света книга, сите се доставени кај Каратрифун во Скопје (исто, стр. 497).

МАКЕДОНСКОТО САМОСОЗНАНИЕ ВО 19 ВЕК

Македонското самосознание било на високо ниво и во 19 век. Ќе наведеме неколку примери за ова од првата половина на овој век.

Во 1834 година мелничанецот Димитрија Калампасизи, во Букурешт на грчки јазик, објавил "Кратка практична аритметика", наменета за класните училишта во Македонија. Среде многуте претплатници бил запишан и "многу почитуваниот митрополит на Филипи и Драма и многу уважениот егзарх на Македонија, господин Герасим". За истата книга, еден од учениците во Асеновград се претплатил на истата книга под името "Димо Темистоклов, Македонец".

Во 1844/1845 година, рускиот филолог Виктор Григорович ја обиколил цела Македонија со цел да пронајде македонски книжевни споменици од Средниот век, по што, однесол во Русија "два товара ракописни книги". За време на престојот во Битола преспал кај месниот митрополит. Таму Григорович видел дека тој митрополит ја носел титулата "Митрополит Пелагониски и егзарх на горна Македонија".

Две години потоа, во 1847 година, Емануел Васкидович од Мелник, кој го отворил првото бугарско училиште во 1845 година,во Белград објавил книга за деца, под наслов "Мала енциклопедија". Предговорот на енциклопедијата тој го потпишал со: "Емануел Васкидович Македонски". А, колегата на Васкидович, кој бил роден во градот Дупница, но од родители со потекло од Кочани, своите книги ги потпишувал со "Христаки Павлович - Македонца".

Уште во времето по 148 година п.н.е. кога Рим, со помош на Грците, ја завладеал Македонија и таа ја изгубила својата државна самостојност, на нашата татковина и биле ставани најразлични имиња со единствена идеја - името Македонија засекогаш да исчезне од историјата.

Уште по нејзиното освојување, Римјаните ја разделиле на четири области, така што дури ги забраниле и меѓусебните бракови на Македонците од одделни области. Тоа било направено смислено и со цел - уништување на сите обиди за воскреснување на македонската држава. Кога се знае дека до тогаш поминале само два или три века од конечното зацртување на етничките граници на македонските племиња во една држава, илузиите нашето име да исчезне, на непријателите им изгледале можни. Уште повеќе, затоа што во средна Струма живеело сродното племе Меди, а на исток и југо-исток живееле племињата: Сатри, Беси, Бистони, Крестонци и други. Сето ова ги потхранувало надежите на непријателите дека со поделби и преименувања ќе можат да го погребат споменот на нашата прва државност и на нашите први владетели: Каран, Пердика, Архелај, Филип Втори, Александар Македонски...

За време на римското владеење одделни области од Македонија биле вклучувани и во новоформирани и новоименувани административни единици, како што биле: Илирик, Епир, Нов Епир, Дарданија, Тракија и други. Но, целта сепак не бил постигната. Подоцна, со навлегувањето на Словените, дел од Македонија бил преименуван како Славинија, а за време на краткото бугарско владеење во Котокија. Од 970 година, Византија на дел од Македонија и го наметнува туѓото политичко име "Бугарија", а Турците по 14 век, ја прекрстуваат во "Румелија". Прекрстувања на делови од Македонија има и во 20 век. Но, сите овие обиди на странците не успеаја да го отргнат споменот кај народот за својата државност и национално име, затоа што народ и држава, кои се избрани од Бога - не можат да исчезнат! Така како што не загинаа египетското, јудејското, сириското и персиското царство, така не можеше да загине ни македонското царство. И еве, единаесет векови по римската окупација на Македонија, во 968 година, се роди Втората македонска држава на цар Давид, Арон, Самуил, Гаврило Радомир и Иван Владислав. Иако постоело само половина век, во второто македонско царство почнало консолидирањето на македонскиот народ како нова нација, која потоа минала низ неколку нови самостојни кнежества, а во средината на 20 век, се воздигна во нов облик на државен живот.

И, ако некогаш обединувањето на македонските племиња започна од југо-запад и се прошири кон исток и северо-исток, тоа денес почнува од северо-запад и оди кон исток и југо-исток. Разликата е само во тоа што во далечната антика, поодделни македонски племенски кнезови правеле напори да се спротивстават на обединувањето, а денес, македонскиот народ, со верба во себе, се бори за своето обединување, бидејќи нам Македонците ни е сосема јасно дека само обединувањето ќе ни ја донесе онаа политичка, економска и културна благосостојба, која судбината и ја определила на ветената земја Македонија.

"Почитувани господа,

...Македонскиот старословенски народ уште пред 2,500 години е доведен од Цар Каран, коj како Цар Филип и Александар бил чист Словен. Не повеке од 500 години поминаа откако Македониjа и македонскиот стар словенски народ се потиснати и се наогаат под тешкиот турски jарем. Ние клетите Макеоднци, офкаме и плачеме, но никоj не сака да не чуе, дури и самите наши брака ни пречат..."

18 jули, 1888 година, Киев, Русиjа

"Ако народите имаат право самите да иа определат своиата судбина, МАКЕДОНСКИОТ НАРОД исто така го има тоа право и за определуване на своиата судбина нема зошто да ги праша Бугариа, Србиа или Грциа, туку пред себе себе и само себе.....Да бидеме готови за новиот Илинден, кои што ке стави краи на бесплодното мачеништвона храбрата и достоина за своиа слобода Македониа. Грешките на одредени личности, што се нашле во раководството на движенето, не можат да бидат грешки на самото движене. Осудуваики и не допуштаики никакви авантури, ние во исто време ги откриваме скриените цели што ги проследуваат ГОЛЕМОБУГАРСКАТА буржуазиа и монархиа".

15 век:

"I remember the great subordination under which the Turk holds the emperor in Constantinople and all the Greeks, Macedonians and Bulgarians....As I said earlier, there are many Christians who are forced to serve the Turk, such as Greeks, Bulgarians, Macedonians, Albanians, Esclavinians, Rasians and Serbians..."
(Bertrand de la Brocuiere, Putovanje preko mora, Beograd 1950, p.134-135, 140-141).


Година 1470:

"The Sultan stopped and spent the night ...in afield that represented the Macedonian border...The River Vardar is nearby, which flows through Macedonia...of which some are Greeks, others Macedonians, Wallachs and even Italians, as well as other nations....Greeks and Macedonians live there..."

(Gio Mario degli Angiolelo, A. Matkovski i P. Angelkova, Nekolku kratki patopisi za Makedonija, Glasnik na INI, VXI/1 (1972), p. 246-24).


Година 1589:

Gavril, Archbishop of Ohrid to Archduke Ferdinand of Habsburg:

"...Тhe Turk, who from day to day has pursued and blackmailed us and our ancestors ....in the whole of Macedonia, Greece and the nearby countries...then among our countries we have Bulgaria, Serbia, Macedonia, Oltenia..." (Landesregierungsarchive - Innsbruck, VI 50).


6-24 април, 1618 година:

(Senato Secreta. 337. Macedonia):

"...The nobility of Macedon do not wish to have anything to do with the king of Spain..."
(Calendar of State Papers and Manuscripts relating to English Affairs existing in the Archives and Collections of Venice and other libraries in Northern Italy, London 1864, Vol XV, p. 201-202).

26ти април, 1690:

Letter of protection from Leopold I:

"...This is to inform you that two Macedonians, Marko Kraida born in Kosana and Dimitri Georgi Popovic, born in Macedonian Salonika, have told us that the Macedonian people, with respect for our most righteous task, with devotion and zeal towards our service....we graciously accept them under our imperial and royal mercy and in any case and way the above mantioned Macedonian people, cordially recommending to each and all of our willing commanders not to attack the Macedonian people....Issued in Vienna, April 26th, 1690. Representatives: defenders of the Macedonian people..."

J. Radonic, Prilozi za istoriju Srba u Ungarskoj u XVI, XVII and XVIII veku. Knj. I, Matice srpske, nbr 25 and 26, Novi Sad 1908, p. 52-53.

"...МАКЕДОНЦИТЕ УЧЕСТВУВАА ВО РИМСКОТО ВОСТАНИЕ...ВО ТОА ВРЕМЕ ИМАШЕ ЕДЕН ЧОВЕК ШТО ТИЕ ГО НАРЕКУВАА СЛУЗАР ТОДОР, КО ШТО ГИ ТЕРАШЕ СИТЕ ТУГИНЦИ (ПОВЕКЕТО МАКЕДОНЦИ) ДА СЕ ПОБУНАТ ПРОТИВ БОИАРОТ..."

Марко Цепенков, "Македонско Народно Творештво", книга X, Скопje 1972, стр. 308.

Ето това се казва дискусия.
Колко мнения и все аргументирани...
и все в една посока.

Няма лични нападки, няма епитети към събеседниците. Всичко готово с цитати, с имена на издания, страници...

Абе господа македонци, македонисти и армагедонисти,
във Френската "христоматия" по история на средните класове, нас българите -"хулиганите" на Балканския полуостров, според Вас, сме тук там на техните карти, а Вас просто Ви нема.

Убедете тях, какво се занимавате със нас.
Имате и обещани 500 000 евро. Спечелете ги и напишете учебник по история за евросъюза, като комшии може пък да ни сложите в атласите, ако пък не ни сложите ще направим референдум каква нация са българите?

Както сте я подкарали всички ще се пишем в днешните граници на България за македонци ще гласуваме за парламент, за знаме, за химн, за столица и познайте какво ще се случииии...

Македонци никога не е имало.
Всъщност имало е точно толкова, колкото днес има монтенегри например.

МАГЕ ДОН е гръцки превод на истинското БАЛЕ СТАН, което име е всъщност производно от българският етноним в праистоирята и античността - БОЛГ, гърцизирано ПЕЛАСГ.

Накратко:

Истинско име - БОЛГАН /БАЛЕСТАН/
Гръцка транскирибция - ПАЛЕСТАН
Гръцки превод - МАГЕ ДОН
Днешно значение - ВЕЛИКА ЗЕМЯ

Който нарича себе си с гръцкото име "македонец" е обикновен гъркоман.

Народът, който живее в днешна Македония е пряк потомък на българите от праисторията и античността.

Ziezi ex quo Vulgares

За да видите визуелно дека Македониа и македонксиот народ опстоиувале низ вековите. И дека тоа не е причина бугарскиот народ да има негативни тенденции спрема нас.

Благодарам на вниманието.

ей ся си еба мамата.Къде са изчезнали македонците на александър?Защо ние говорим толкова близък до македонския език(И всичко разбирам,аз знам македонски,по рождение,генетично)?Мога да задам още много тъпи въпроси,но се питам ти с кой акъл си седнал да се занимаваш с тези исторически олигофрени?

Най-накрая някой да ми отговори , благодаря за което ...
Аз не съм чел много , затова и питам . Добре пак казвам че ми е ясно за днешните обитатели на област Македония - във вените им тече кръв не по-малко българска от моята и твоята . Но за античността ? Все пак Македония става Римска провинция през 168 г. пр. Хр. , до тогава не е ли имало такъв етнос . Предполагам, че се размива при славянизирането на полуострова . Боже мой , Траките изчезват ( а да си спомним , че спред Херодот те са вторият най-голям етнос след Индусите ) , а Македонците се съхраняват до днес . Това е смешно.
А и за тъй наричащтите се Македонци - стойте си в онзи клуб . Нарочно исках да ви избегна . Вместо да ми пробутвате наивни доказателства за съществуването на Македонска нация , четете по внимателно доказателствата за обратното , ... и не ми говорете за факти и богове ...

Май не ме разбра...

Казах, че така наречените "македонци" са българи още в праисторията и античността. Така и до днес.

Българите са автохтонен народ на Балканите. Това не е пречело на различните български родове да воюват помежду си. Така например българинът гъркоман Искан Дар /Александер Велики/ е воювал с някои български родове, а други е привлякал по мирен път за каузата си.

"Траки" и "славяни" по принцип няма. Това са измислени от гърците понятия. "Прабългарите" пък бяха измислени от австроунгарски "учени" с юдейско вероизповедание. Ако им вярваме, би трябвало да вярваме и на "османлиите", че 500 години на Балканите не е имало българи , а гяури.

Ziezi ex quo Vulgares