Чия е Беласица?

Получих едно странно писмо:

From: "Goran Atanasovski" <[email protected]>To: [email protected]
Subject: abe Bugar
Date: Mon, 17 Mar 2003

Belasica ne e bugarska planina, nego e Makedonska. Ne e vazno deka mal del od nea e vo BG... razbirash... I onaka toj mal del od nea i pripagja na Makedonija (pirinska makedonija) koja sto ja okupiravte vo 1913 godina.

I prestanete vie bugarite so vasite posrani lazgi.

ajt pozdraf
[линк]

Като разгледах сайта се оказа, че авторът на писмото и създателят на сайта са едно и също лице. Има ли някой впечатления дали преобладаващите настроения в Македония са такива каквито са изложени в това писмо и сайт?

Водач за българските планини

Авторът на писмото явно не се е къпал отдавна... по-точно никога... след като е на това мнение. Тонът е неприятен, но може да се игнорира, за да не си разваляме удовлствието от общуването с природата.

някои от македонците си мислят точно това, щото 50 години са им промивали мозъците. някои дори не разбират, като им говориш български. или поне се правят...

друг е въпросът, че езикът им е вече толкова сърбизиран и фрашкан с чуждици, че и аз някои изречения не им разбирам от първо чуване.

като цяло обаче сърби, македонци и дори румънци ни позавиждат, че сме малко по-напред от тях вече, колкото и да не ти се вярва.

К.

във форум "Македония".

стварно да е вещачки прифатен али посебен язик?

Ne mu obrashtai vnimanie - promit mozak. Sreshtu radio da se spori niama smisal. Te sa si makedonci - po nastarveni i ot alexander makedonski, i se ozlobiavat poveche ot prilikata si s bulgarite.
Bih te savetval da mu pishes dva reda kato mu obiasnish, che nikoi niama namerenie da mu krade planinite, nito istoriata, no ochakvash ot nego i toi da ne pravi tova kato obiaviava Pirin za makedonska. V kraina smetka ako se smiata za tolkova po-savarshen ot "bugarite", shto se "snizhava" da pishe na "bugarski", kato pishe na rodnia si ezik i ochakva da go razberat ...

Живеем отделени от вардарските македонци от 1878. Достатъчно дълъг период, за да се отчуждим немалко. Ако наистина са наши братя, то нека ги третираме братски. Още повече, че са били подлагани на продължителна и многостранна яростна антибългарска пропаганда. Поради усещането си за близост с нас, което преминава отвъд границата на междунационалното сходство, онези от тях, които искрено обичат родината си, се чувстват уязвени при контакт с българи и компенсират с агресивност разклатената си идентичност. Но този вид краен македонизъм с елементи на експанзионизъм и наподобяващ великосръбските шовинистични щампи не е кой знае колко популярен.
Мисля, че най-продуктивен подход би имал един отговор, който да съдържа покана. Границата е отворена, визи не се изискват, нека този патриот дойде и види пиринска Македония със собствените си очи. Тя е и негова.
За да придобиете представа за поколението на създателите на македонската нация, родено или расло след обезбългаряването и националните катастрофи - статия от съвременно македонско списание:

Од Дневникот на херојот

РАЃАЊЕТО НА РЕВОЛУЦИОНЕРОТ СТРАШО ПИНЏУР

На 5 март 1915 година во Струмица е роден големиот Македонец Страшо Пинџур. Овој текст е работен врз основа на Дневникот што Страшо го водел како средношколец во Крагуевац каде, наместо да биде оформен како интелектуална сила на големосрпската политика, израснува во борец за слободна Македонија...

Во далечната 1929 година, кралската влада во Белград, уплашена од големиот прилив на ученици во средните училишта во Македонија (тогашна Вардарска бановина) ги укинува сите гимназии во Македонија кои имале по четири класа, а осмокласните гимназии ги претвора во четворокласни. Полни осмокласни гимназии остануваат само во Скопје и во Битола.
Есента истата година, владата доаѓа на пеколна идеја да формира интернати само за деца од Македонија во Крушевац, Горни Милановац и Неготин-Краина. Целта и била во срцето на Шумадија да се отшколуваат извесен број кадри кои, по завршувањето на образованието, во Македонија ќе и бидат корисни на големосрпската политика! Подоцна, трите интернати се спојуваат во еден со седиште во Крагуевац.
Така, таму се нашол и Страшо Пинџур каде што го завршува гимназиското образование, а потоа продолжува да студира на Правниот факултет во Белград.
Овде нема да зборувам за првото раѓање на Страшо Пинџур, таму долу на зелените полиња на Струмица, каде што татко му Димитрија бил учител; за денот на раѓањето 5 март 1915 година; за преселувањето набргу потоа, на семејството во револуционерно Ваташа, каде што било седиштето на дедо му - комита и баба му - курирка во Илинденското востание; за брзото заминување на таткото Димитрија во војска од каде никогаш не ќе се врати, уште еднаш да ја види својата куќа покрај реката Луда Мара. Сакам да зборувам за второто раѓање на Страшо Пинџур како револуционер, борец за правда и тоа со неговиот јазик, позајмен од неговиот величенствен Дневник што го води во 1933 година во интернатот во Крагујевац, во оној ист интернат низ кој што, се до април 1941 година, ќе поминат двесте македонски ученици, оние кои што потоа ќе завршат факултети во Белград и ќе бидат вкупниот број на високо-образовни кадри во штотуку ослободената Македонија по завршувањето на Втората светска војна. Тој негов дневник е голема книга за малиот простор што реално може да го отстапи еден неделник.
- На први јануари 1933 година, Страшо Пинџур ученик на шестиот клас на гимназијата во Крагујевац и питомец на интернатот само за деца од Македонија, почнува со запишувањето во својот Дневник на невообичаената приказна за тоа како се раѓала една младост. Зашто тој од целиот свој живот ја имал само младоста. На првата страница на обичната тетратка со сини корици, Пинџур напишал само една своја мисла, само едно необично мото: “Со оглед на тоа дека дојдов на свет кога човештвото сe уште не е на нивото на кое треба дза биде и кога човекот сe уште не е човек (што вековите и забот на времето не смееле да го дозволат тој таков да биде), моите тежненија ќе бидат поинакви. Тоа се моите идеали”.
Крагуевац ќе го воодушеви Страшо, ќе му легне на срце, ќе му даде можност поинаку да мисли, да се дружи со напредни млади луѓе. Да ги проверува своите мислења во дискусиите со другите, да прераснува во револуционер. Затоа и првата реченица во Дневникот ќе гласи: “Од денеска на оваа хартија, со помош на перото, ќе го бележам секој трепет на мојата душа, секоја мисла и секој чекор што ќе го направам во животот кон остварување на моите идеали”.
Тогаш Страшо немал некое револуционерно искуство. Зборовите во Дневникот се јавуваат како некој инстинкт, како нешто револуционерно родено во него во неговата крв, како резултат на дружењето во средината. Токму тоа го потврдува како висока политичка личност, како неповторлив револуционер со висока култура.
Веќе во тие години Страшо нашол излез од сите неправди, подјармувања, потчинетости и почнува да се бори против сите тие лоши работи што го притискаат човекот, за да го поведе кон подобро утре. Целиот Дневник е проткаен со такви размислувања. Така причините ги наоѓа самиот. Наоѓа и решенија за многу општествени проблеми.
“Тоа што денес ме наведе на тажно размислување”, пишува на 16 март, “беше средбата со двајца дрвосечачи кои што талкаа без работа, или се враќаа од работа, можеби без парче леб. А ние одевме да се проведуваме. Зошто сите луѓе не се исти меѓу себе? Во мојата глава се раѓаа разни одговори, но еден беше најефективен, а тоа е она што може да ги реши сите проблеми, не само во минатото и сегашноста, туку и сите во иднината, можеби само од аспект на економско обезбедување на светот. А тоа е создавање единствена општествена заедница во која што секој член има исти права и должности”.
Утрата на неговата младост го носеа и одyвонувањето на чекорите што фашизмот ги правеше во своето настапување во Европа. Тоа беше причина за душевниот неспокој на младите и обесправените на сите страни. Страшо, исто така душевно распнат, ни соопштува:
“Дваесет и осми февруари 1933: Работев но и мислев. На што? На овој хаос во светот што настана поради потчинувањето волјата на поединците што светот го држат во своите канџи, се додека се спроведува волјата на тие натрапници. Мојата душа е одамна притисната од ваквите терори. Мојата душа пиштеше, пишти и ќе пишти за вистината, правдата и среќата. А каде е среќата? Во несреќно општество, може ли човек да биде среќен? Не, не може. Затоа сум јас несреќен. Јас ќе настојувам и ќе работам да придонесам за благосостојбата на тоа општество. Затоа мојата волја ќе биде потчинета во служба на моите идеали, за чие остварување ќе работам се додека оној непобитниот фактор – смртта, конечно не ме спречи во тоа”.
Зарем ова не звучи како искрена заклетва на Пинџур дека животот ќе го посвети на работата и борбата за среќата на обесправеното општество во кое што тој живее? Војната ја мразеше од длабочината на својата душа. Но настапувањето на нацизмот го разбра како најавување на војната. Тогаш го мачеше прашањето како да се обезбеди мирот во светот. Но мир праведен за сите. Тој за тоа има и свое мислење, кое е далеку од тогашните доктрини и тогашната светска револуција. “Одамна размислував”, пишува на 15 март 1933 година, “на кој начин може да дојде до вечен мир во светот и одамна во главава ми се врти претпоставката која овде денес може да се најде, односно да се даде слобода на сите народи кои за тоа имаат чувство, односно кои чувствуваат дека треба да бидат слободни, односно слободна нација. Поставувајќи ја на такви основи политичката идеологија на човештвото, ќе видиме дека национализмот кај секоја нација ќе почне да изумира и во човештвото ќе почне да преовладува општата слобода, братство, еднаквост. Тоа е моја хипотеза, за која се залагав на денешниот собир.
Бевме доведени во Србија, во Шумадија, да бидеме “препарирани” во поткрепа на големосрпската политика во Македонија. Се случи тоа дека благодарејќи на Партијата, напредните српски сили и работничката класа на Крагуевац, токму таму национално и социјално се освестивме и во нашите млади души ја зацртавме улогата на своите патишта од животот и работата. Притисокот на политичката ситуација, која настапуваше под името на фашизмот и светската криза, најде одраз и во нашите мисли, нашите срца, па затоа, како што пишува Страшо, многу се расправаше за прашањето меѓу мирот и војната. Страшо размислувал каква би била таа војна и што може да донесе. На крајот на тие размислувања пишува: “Затоа што Македонија сe уште чмае во ропство, јас секогаш ќе ги презирам и мразам - а тоа треба да го чини секој вистински Македонец - силите на Антантата...” И тогаш овде доаѓа визионерската констатација: “Од оваа испреплетеност со воената ситуација мора да произлезе слободна Македонија”. Тој е голем Македонец, но не му пречи да биде и голем Југословен. “Да, да, прво морам да мислам на нацијата на која и припаѓам и на универзалните идеали, морам да ја земам за основа Македонија... Затоа предмет на разговорите со другарите секогаш е прашањето на Македонија... Ова се мислите од последните денови, години. Ова се развива во мојата глава – тоа е македонското прашање”.
Во тие денови тој го пишува и својот познат патепис за кој добива награда од Министерството за просвета. По Крагуевац и завршувањето на гимназијата, Страшо Пинџур се запишува на Правниот факултет во Белград, мачејќи се да опстане без средства за живот. Тој уште еднаш ќе падне во затвор и на Ада Циганлија ќе го продолжи својот Дневник од Крагуевац. Пред германскиот напад на Југославија, тој излегува од затвор поради недостиг на докази. Доаѓа во Скопје како инструктор на ПК КПМ, каде што се судрува со Методија Шаторов-Шарло и активно работи на кревањето на востанието во Македонија.
На едно свое патување во Велес, каде заедно со Мирче Ацев беа испратени за зајакнување на организацијата, двајцата биле затворени од бугарската полиција и yверски измачувани. Полициските записници останале без ниту еден збор. Само во еден миг Страшо ќе се исправи и на бугарските полицајци ќе им рече: “Ѕверови, јас сум Страшо Пинџур!”.
На трети јануари 1943 година, затворскиот стражар го наоѓа Страшо мртов во келијата на бугарската полиција. Тој му рапортирал на началникот, кој им рекол - фрлете го низ прозорецот.
За чудо, ќе се обистини предвидувањето од Дневникот на Страшо Пинџур, во кој што еден ден забележал: “Ќе умрам без прошка од моите драги, а гробот не ќе ми се знае”.
Така се раѓаа легендите на Македонија!

Јован Поповски

Здравей Краси!

Определено смятам, че не са преобладаващите настроения.
Миналия септември като щъкахме из Македония навсякъде срещах
дружелюбно и приятелско отношение.
Дори бях изненадан, щото и аз смятах, че идеологията ги е настроила срещу нас.
Явно времето отмива наслагванията, нещата постепенно си идват на мястото,
а в днешното време на интернет и комуникации, тия идеологии бързо избледняват и са все по-малко хората които им се връзват :)))

Поздрави!

Здравей Краси !

Виж една карта и там се опитай да разбереш чия е. Аз нямам продължението на Беласица в Македония и не мога да бъда 100 % сигурен, но моето мнение е, че Беласица е повече гръцка отколкото да е македонска. Като гледам българската и гръцката част да са поравно, например по 40 %, а за Македония да остава западната част, примерно 20 %. Относно сайта на македончето. Аз се интересувам от население много и гледам, че данните за Скопие, Прилеп и Битоля са преувелиени. Също така видях, че за Дойран нищо не се казва за българската армия, която прави на пух и прах гръцката, македонаската, сръбската и каква ли не си там. Имам една колежка от Гевгелия. Като е питах колко е населението на Гевгелия, тя ми каза, че бил голям град. Като се поразтърсих видях, че е 20 000. Явно за тях това е голям град. Не ми се спореше с македонка, която вече 6 месеца не може да се научи да пише на български. Иначе македонците за мен биват много видове. Гръцки, български, албански, сръбски. Вече може да се каже, че след толкова много години има и истински македонци. Това е моето мнение по въпроса.

Андон

Ами да ви кажа пичове, аз като кореняк македонец, който си знае родата до към 150 години назад, не съм чувал някога мой роднина да се е кичел и гордял с друго име освен с БЪЛГАРИН.
Единият ми дядо е родом от едно село близо со гр.Сяр намиращо се на има няма 30-на км. от въпросната "Беласица", а и познавам куп народ подгонен от околните тамошни села според спогодбата Молов-Кафандарис, като никой от тях не се е наричал македонец по народност.
Във всички села които до към периода 1923-1944 г. са били с изцяло или в по-голямата си част българско население, и които сега са на гръцка територия са заселени гърци от Мала Азия преселени съгласно Лозанския договор и вече са гърцизирани с малки изключения.
За съжаление, сръбската политика в Македония (подкрепяна и от тази на България в периода 1947-1948 г., даже бих казал до 1989 г. макар и коствено) за помакедончване на българите в тази област е довела до масовото физическо изтребление на интелигенцията там, а кой освен тя е поддържала българския дух там? Не бива да се сърдим на тези хора, че се смятат за какво ли не, само и не за българи. Този терор, макар и все по-отслабващ продължава и ние сме длъжни да им помогнем в този тежък момент, защото сме щастливци, че Титовизмът навремето не е победил и на територията на днешнитебългарски граници.
Трябва да помогнем на тези наши изстрадали братя по всякакъв начин. Заяждането няма да помогне нито на държавата Македония нито на държавата България, а на Сърбия, Албания и Гърция. Мисля, че те са прилапали достатъчно за сметка на българите в Македония.
Както каза навремето екс президента Киро Глигоров (който е родом от с. Трекляно Кюстендилско, а жена му е от София), цитирам-"вече е много трудно да убедиш македонеца, че всъщност е българин", но не е и невъзможно бих добавил аз.
Има достатъчно родолюбиви хора там които помнят своя български род, както е казал Паисий, а ние само трябва да им помогнем защото сме им длъжници.
Накратко, на кой е Беласица? Ами на тези които я обичат. Аз съм един от тях.
Поздрави на всички любители на красивите планини!!!

за насилственото македонизиране трябва да се омекоти. Разглеждането на македонизма като предателство спрямо българщината е неконструктивно. Обратното - македонизмът е компромис на сръбските интереси спрямо културата на местното население. Въпреки антибългарската си насоченост македонизмът е форма на приспособяване и средство за оцеляване на българската култура във Вардарска Македония. За вардарци след великосръбското мракобесие на кралска Югославия титовият македонизъм е означавал право на собствен живот.
Взаимното непознаване е хранителната среда на враждебността. Нека се опитаме да се поставим на тяхно място преди да ги осъждаме за предателство или да се държим патерналистки-високомерно като към малко братче, което винаги греши!

Един мой преподавател в СУ, който е родом от с.Ковачевица - Неврокопска (Гоцеделчевска) околия, ми каза човека че по времето, когато са карали хората да се пишат македонци с оглед създаването на бъдещата "Балканска федерация" 47-ма година, във въпросното село около 300 човека са се писали китайци само и само да не е македонци. Така, че не бих казал че насилственото македонизиране е много преувеличено. Примерите са прекалено много за да го пренебрегване. Хората от въпросното село след това в по-голямата си част са се преселили във Велинград, а това не е било от хубаво. Нали??

Вардарска или Пиринска? Те имат доста различни съдби.
В България не е широко известно, че след края на 20-те години ВМРО губи доверието на населението и на практика спира да действа във Вардарска Македония. Организацията е държава в държавата, но в България! След началото на 30-те години зад телените мрежи по границата на Югославия масово революционно движение няма. Под въпрос е и колко е било популярно то по времето на четите от 1919 до 1924, когато след смъртта на Тодор Александров четническият институт е премахнат от Иван Михайлов. Терористичните групи не успяват да заемат същото място. В началото на Втората световна война за разлика от Балканската и Първата световна в тила на югославската армия вече не действат мощни български чети...
Не бива да се забравя, че сърбите носят във Вардарска Македония не само насилие и национално културно обезличаване. Те модернизират тамошното общество, урбанизират го и го индустриализират, създават му един сравнително висок жизнен стандарт по титово време. Създават един нов тип ежедневна култура (презрително наричана от българите "кафанска"), нов манталитет, които в мисленето на македонеца се отъждествяват с модерното и града, докато старите български нрави често се определят като архаични и селски.
Пълното негативизиране на македонизма е белег за непознаване на проблемите, поне според мен. Този стереотип е не по-малка пречка за разрушаването на преградите от антибългарщината на крайните македонисти.

Който е минал през всичките мнения, ще се съгласи, че повече подхождат за форум Македония. Призовавам да не политизираме нашия клуб. Въпросът за Македония е огромен, досега никой не е намерил точната формула и според мен единственото му разрешение е в бъдеща обединена Европа (дай боже). Туризмът е мощно средство за преодоляване на различията и моите впечатления от пребиваването ми в Македония е, че хората и там все повече се водят от това, което ни свързва и все по-малко от това, което ни разделя. На този "лумпен" му отговори, че планините навсякъде по света са на туристите, само географски принадлежат към някоя страна и го покани да се разходи из тях!

с мъ-ъ-ъ-ъ-ъъънички корекции!

"Който е минал през всичките мнения, ще се съгласи, че повече подхождат за форум Македония. Призовавам да не политизираме нашия клуб. Въпросът за Македония е огромен, досега никой не е намерил точната формула и според мен единственото му разрешение е в бъдеща обединена Европа (Ще се глобализираме, искаме или не!). Туризмът е мощно средство за преодоляване на различията и моите впечатления от пребиваването му в Македония е, че хората и там все повече се водят от това, което ни свързва и все по-малко от това, което ни разделя. На този (цензурирано!) му отговори, че планините навсякъде по света са на туристите, само географски принадлежат към някоя страна и го покани да се разходи из тях!"

Най-вече съм съгласен с мнението въпросът да се отнесе към клуб "Македония"! Нека си го дъвчат там! Айде стига политика!

Хомо Сапиенс - това означава възможност, но не винаги способност за мислене!

Да, съгласен съм с това, че е бязмислено да обезличаваме с подобни спорове и мнения хубавия ТУРИСТИЧЕСКИ форум.
Дайте да си мислим за хубави туристически работи.