Дневник

[линк]

Колумна
Последното танго
Ги нема прва, втора, трета Југославија - но што ние правиме? Се преуредува Европа, се зацврстуваат темелите на нешто што треба да трае многу подолго отколку сите "Југославии" заедно - се игра последното танго.

Од пред неколку дена Југославија е историја. Затворена е и последната страница на една идеја, која повеќе од еден век ги опседнуваше умовите на голем број интелектуалци и државници. Во почетокот тоа беше сон. Сон на долговековно поробените, или никогаш не осамостоените јужно-словенски народи. Сон, кој благодарение на геополитиката и на никогаш неисцрпената фантазија на дипломатијата стана реалност. Реалност што траеше толку долго колку што траеше и самата геополитика.

Типичен пример за креирање квазидефиниција. Секој производ на политиката на рамнотежа на силите се распаѓа оној момент кога таа политика престанува. За среќа или несреќа, зависи од тоа кој како гледа, овој производ имаше два живота. Од Првата до Втората светска војна и од Втората до крајот на Студената војна. Колку и да звучи сурово, колку и да звучи нехумано, оваа геополитичка творба не можеше да заврши поинаку. Изникна од пепелот на војната и се распадна во истиот пепел, оставајќи зад себе нематеријално наследство кое еве веќе дванаесет години ги опседнува нашите животи.

Ги одредува и им дава правец, понекогаш дури и спротивно од тоа што го посакуваме. Без никаков изглед да престане се до оној момент додека не седнеме и самите, секој народ поединечно, не расчистиме со тоа наследство. Притоа се некако паметот ми врти дека ние Македонците имаме многу за расчистување. И позитивно и негативно!

Кога исчезна првата Југославија немавме причина да жалиме. Напротив, таа за најголемиот дел од нас беше само премин од едно ропство во друго. Од анархија во апартхејд. Втората веќе беше нешто друго. Во почетокот не ја посакувавме многу, се буневме, некои од нас и настрадаа во тоа бунење. Но на крајот ја прифативме. Не поткупија, а нам тоа ни одговараше. Непризнаени од никого, малубројни и анонимни, како што не дал господ, таа втора Југославија ни овозможи да станеме име. Да станеме дел од светското семејство на народите и културите. Еднаш и засекогаш да бидеме тоа што сме припадници на еден посебен и признаен народ. Опиени од сопствените успеси, опиени од брзото бегање од сиромаштијата и гладот, горди на црвениот пасош, подзаборавивме или, пак, немавме храброст да прашаме - која е цената што за сето тоа ја плаќаме? Дали е таа помала или поголема од нашата вредност. Или кажано подиректно. Дали во таа втора Југославија ние всушност го добивме само тоа што ни следуваше, што и онака беше наше и неотуѓиво. Значи, плативме за нешто за што воопшто не требаше да плаќаме.
Односно ние самите тоа и така и така го плаќавме низ вековите во нашата борба за слобода. Прашање на кое, за жал, се уште нема одговор. Се уште сметките не ни се сведени. А имаме многу за сведување. Само да се сконцентрираме на периодот на Втората светска војна ќе ни треба и време и трпение. Па ние уште не можеме со сигурност да кажеме што беше попаметно. Да се бориме за слободна Вардарска Македонија во состав на новата Југославија, како што сакаа југословенските комунисти, или да се бориме за независна и обединета Македонија, како што сакаше, или барем сонуваше, мнозинството од населението. Дали можевме и ако можевме зошто не испративме воени единици во Пиринска или Егејска Македонија? Зошто немавме единствен Главен штаб, кој ќе беше надлежен за борбата на целата територија каде што живеат Македонци. Зошто АСНОМ не беше навистина АСНОМ? Отприлика со иста тежина би можеле да бидат и прашањата посветени на Граѓанската војна во Грција. Која беше вистинската улога на втората Југославија? Дали навистина југословенскиот врв сакаше да им помогне на Македонците во Егејска Македонија или само ги манипулираше во функција на остварување некои поголеми, од југословенски аспект гледано, цели. Дали бенефициите добиени во рамките на таа Југославија се поголеми од загубите во Егејска Македонија.

Но, да запрам со набројувањето. Тоа нема да помогне во сведувањето на сметките. Сепак тоа е прашање на науката. И таа ќе одговори! Кога тогаш. Ако не нашата - некоја друга. Во еден момент сите овие прашања ќе бидат затворени. Се е прашање на време. Но, дали ние го имаме доволно. Дали без релевантни одговори на сите овие прашања ние сме подготвени за тоа што некој го нарече иднината на поранешна Југославија.

Со исчезнувањето на третата Југославија се отвора просторот за редефинирање на нејзината иднина. На иднината на териториите и народите што некогаш беа една целина. Српско-црногорскиот договор е само прв, несигурен, но значаен чекор во тој правец. Пред наши очи, постепено но сигурно се менува геополитичката карта. И тоа не по волја на поранешните конститутивни единици. Главниот збор, по кој знае кој пат повторно го имаат големите сили. Повторно тие се тие што со морковот и со стапот ќе ја обликуваат иднина. А ние? Што ние правиме? Ништо! Оптоварени сме со тоа кој кого може повеќе да го исплука. Опседнати со сите можни и неможни, вистинити и невистинити приказни за тоа кој колку краде. Дрогирани од желбата да останеме или да ја освоиме власта. Кавгаџиски настроени само и само преку прекројување на изборните единици да добиеме еден или два пратеника, едноставно забораваме дека и надвор од нашите граници постои живот. Дека и надвор од нашите граници се случува нешто. И тоа не што било. Напротив! Надвор од нашите граници се преуредува Европа. Се зацврстуваат темелите на нешто што треба да трае многу подолго отколку сите "Југославии" заедно. Се игра последното танго.

Post-jugoslavski sonishta na edin bolen mozok! Tija sa bolni be! Ne im li e jasno che prez 1944 sa bili edna krygla nula! Kak mozhe edna nula da byde neshto realno i da zaplashi edna istinska dyrzhava sys slavni tradicii.

Ami statijata si e izzivijavane na postUGO complex. Pone se usestat vece izigrani ot Majka Ugoslavija, deto su "prifatile" makedonskata ideja. Posle stranna metamorfoza - obrusta lista i se gordee s taa ideja, ce gi e izvela ot nebitieto. Stiga do edin ot tipicnite atributi na Ugoslavija - nacionalizma("voenni formirovania v cuzdi, nezavisni strani"). V obsti linij-dusevno bolna istorija.

Vo 1944 Bugarija bila pomalku od nula, negativen broj. Plus toa ne e poentata na napisot (koja kako i sekogas, se gubi kaj vas).

MNM

Vasite komentari samo ukazuvaat na bugarski kompleksi, ako bideme iskreni sega.
Covekot ja analizira situacijata - veli nemavme pricina da zalime koga iscezna prva jugoslavija (sto e tocno). Vo vtora Jugoslavija ne zeznaa - neli pak golemite sili ja kroeja kartata - vo egejska i vo pirinska za malku ne iskorenija (i toa e tocno). Vardarska e posebna prikazna, od ubistvata na Cento i na makedonskite kadri pa se do denes koga makedonstvoto go unistuvaat kako kje stignat. Ubavo prasa covekot: "која е цената што за сето тоа ја плаќаме? Дали во таа втора Југославија ние всушност го добивме само тоа што ни следуваше, што и онака беше наше и неотуѓиво. Значи, плативме за нешто за што воопшто не требаше да плаќаме."

Na prasanjeto "Дали можевме и ако можевме зошто не испративме воени единици во Пиринска или Егејска Македонија? Зошто немавме единствен Главен штаб, кој ќе беше надлежен за борбата на целата територија каде што живеат Македонци." - odgovorot e da, sme mozele pri tolkava vojska i narodna volja. No kako i sekogas: "Главниот збор, по кој знае кој пат повторно го имаат големите сили." A tie ne davaat obedinuvanje na Makedonija, ni vo 1945-50, ni sega. Zatoa na vas vi se dava pravo da laete, inaku znaete deka nema vrska ni Makedonija so Bugarija ni obratno.

"..Vo 1944 Bugaria bila po-malka ot nula...Negativen broy.."
..............................................
Moze da ne si chuval za Prva bulgarska armia, koyato zaedno s rusnazite se srazavashe esenta na 1944 i proletta na 1945 srestu nemcite na teritoriata na Yugoslavia, Ungaria , ta chak do Avstria.
Desetki hilyadi bulgarski voinici i oficeri byaha raneni ili zaginaha na fronta...
Kogato moyata dashterya si pisheshe s edno srbche ot Novi Sad
to i kaza-"Pozdravi dedo si, ako se e srazaval zaedno s Chervenata armia,
zastoto tya ni osvobodi ot nemcite..."
Drug e vaprosa, koi kak shte oceni polzata ot tova voenno uchastie/Az lichno smyatam, che ako nyamashe na fronta bulgarski voiski sreshtu nemcite
bratyata surbi i grcite , shtyaha da se postarayat da zagrabyat oshte bulgarski teritorii../Obache Bulgaria nee bila nula nito predi 1944, nito sled..
Nulite , deto srbite im turiha edinichkata otpredi , may byaha drugi...

si e masov, toa e ocevadno. A za Cento i MK ot 1944 ste ucile po ucebnicite , spisvani vo istata taa Ugoslavija, t.e. complexa na UGOslavija si vi e vsaden. Ali nea ia nema veke, a cedata i' placat. I kojto lakomee za cuzdoto, gubi i toa sto ima.
Lezete na edna stran i sonuvajte , deka ste " care na patkite, gospodari na vetristata...." Toa son e sladok, ostavete na realnostta da si kaze dumata.

Napulno si prav, diado mi e bil na fronta togava. Dori se bil "zalibil" s niakakva bulgarka ot Nish. Ta za malko da ne se poiava az.
Ot negovata voenna chast, ne gi znam kak se kazvat, germancite sa izbili vsichki bez dvama choveka. Ama posle sa im oburnali gashtite na germancite, kakto kazvashe diado mi.
Ta v Nish sa gi posreshnali naistina kato osvoboditeli. Kakto moje samo edin osvoboditel da bude posreshtnat s cvetia i sulzi na radost. Za drugite mesta, kudeto sa se bili ne znam mnogo podrobnosti. No tova stiga da potvurdi napulno dumite ti.

ama idi da pitas na Stracin, Strazin, ili v Nis i na Drava. Prez 1944 g. bylgarskata armija beshe nepokytnata i boesposobna, mili moj. Procheti nekoja knizhka, pa posle seri.

bukefala ot statijata reve za drugo. Zasto , dokato nie sme se bili na Stracin i Drava ne sa izpratili titovisti po Pirinsko i Egeja. A , ce tova e stelo da gi slozi v kupa na Hitler(kato negovi sorabotnici) ili primerno, ce problemite na Cento i nastroeniata sa bili suvsem drugi, t.e. kak da se oturve novata durzava ot Ugoslavija, i prez um ne mu minava.
Ugobukefali. Typo ta drunka.

spored nego e imalo neshto, narecheno Makedonija 1944 g. Mnogo byrzo zabraviha dr. Tempo - istinskija gospodar na polozhenieto. Ako gi slushash, shte si pomislish, che sa imali golem izbor nakyde da poemat. Onezi, na koito mnogo im znaeha ustite, ne prosyshtestvuvaha dylgo. Vyprosnijat avtor da si spomni za vojnishkijat bunt januari 1945 g. pyk togava da roni solzi za neroden Petko. Aman ot perdeta!

za kakvi voenni edenici pise tozi katil, putko? kakva makedonija? kakvo obedinenie? nali shtevme da vi izgorime zhivi. jugoslavia nema VISTINSKA REDOVNA VOJSKA chak do 1952-53 godina. i sled tova armijata vi ne struva 10 denari. gola voda bevte - gola voda ostanavte. JUGOSLAVIA.......BRUHAHAHAHAHA!

I osnovnoto, tezi gluposti i provokacij se publikuvat vuv "seriozen vestnik", za kakvuvto se scita Dnevnik, kato suvsem neprikrito se govori za agresija kum susedni durzavi. Pokazatelno e i za nastroenieto na vyrhushkata kum tiah. Neprikiriti teritorialni aspiracij v "najdemokraticnata strana v Europe" ??????
Eto i kakvo realno misliat za antifashistkata borba i vojnata srestu nacizma prez 1944-45. Iavno ne im e nikakuv problem, kakuvto e bil i e za ostanalite durzavi. Suzaliavat, ce ne sa dejstvali po razbojniceski , tocno v style ala nazi.
Mdaa, ot segashnata kambanarija na Makedonizma nestata ot minatoto imat drug oreol. Nadiavam se Nekoj Si da procete tazi statija i se zamisli za mirolubivostta na ideologiata mu.