|
Политическо командване
Франко успява да обедини несъвместимата фашистка Фаланга (phalanx, крайно дясна испанска политическа партия, чиято идеология е близка до тази на Мусолини) и Карлистките монархически партии под своя власт. От началото на 1937 г. всяка смъртна присъда трябва да е подписана от лидера.
....... а за Виетнам , Алжир ........
Види , кога низ светот се водат АНТИКОЛОНИЈАЛНИ војни , војни за независност ........ во уставот на Југославија е запишано дека секоја ребублика може преку референдум да добие НЕЗАВИСНОСТ .
По-скоро е първото, защото, макари да си себедоказан идиот, не може да разчиташ, че тукашната аудитория не знае, какво значи комунизъм и колко югославската следвоенна мелачка е различна от Шотландия и Испания.
Да , некогаш довоно демократија ..... но тоа твоето не е критика на демократијата во Југославија туку излив на негативни емоции кон Тито , врагот на Сталин ...... нешто што ти е наметнато како чуство , како фобија .....
Моронщината ти се състои в надеждата, че аргументацията ти може да хване дикиш.
Пусни сега пак някой комплект с цветни букви и "документи"...
Тито помага во Егејска Македонија. Соработка со Албанија.
Од 1946 до 1948 Тито, односно, КОС во Грција ги испраќа Светозар Вукмановиќ - Темпо. Темпо имал големо искуство во организација на партизанското движење, бидејќи претходно бил еден од организаторите на партизанското движење во Македонија. Според документите на КОС, освен Темпо во ДАГ кај генерал Маркос Вафијадис, престојуваат и соработуваат: Лазар Колишевски, Димитрие Алексиевски, Методија Андонов-Ченто, генерал Михајло Апостолски... официјалните контакти со ДАГ ги одржувал Александар Ранковиќ, а Титовиот дипломат во Обединетите нации, Јосип Ѓерѓа, барал право на самоопределување за комунистите и Македонците во Грција.
Во вчерашното продолжение пишувавме за улогата на британските разузнавачи на подрачјето на поранешна Југославија, како и за британското дејствување во Егејска Македонија, и нивниот договор со Сталин, по кој доаѓа до егзодусот на грчките партизани од северна Грција, како и до прогонот на Македонците од Егејска Македонија.
Описите на настаните се темелеа на книгата Балканот 1804-1999, од британскиот публицист и новинар Миша Глени.
Денес ќе видиме што за истиот настан, соработката на Тито со партизанското движење во северна Грција, и Македонците од Егејска Македонија пишува во документите на КОС (ОЗНА).
Соработката во Егејска Македонија била прва меѓународна соработка на Тито по војната, која во Југославија завршува во 1945 година.
Тито соработува со врховниот командант на Демократската армија на Грција (ДАГ/ДСЕ), генералот Маркос Вафијадис. Тој бил комунист кој раководел со голема Армија од над 35.000 војници, обидувајќи се да се избори за социјализам според советски и југословенски тип.
Маркос Вафијадис, и неговот движење, имале толерантна национална, етничка програма, што подразбирало уживање на сите права за Македонците во Северна Грција: од културни, до етнички. Со тоа движењето, освен според идологијата, станало прифатливо за Тито и Македонците и заради етничките слободи кои ги практикувало.
Вафијадис првата голема битка, за која бил подготвуван и од Титовите експерти, ја извел на 28 октомври 1946 година на Олимп. Се борел против кралската грчка војска и британската армија, која го помагала монархиското движење ЕДЕС.
На Олимп, Вафијадис извојувал победа, запирајќи го напредувањето на монархистите од Атина кон северна Грција. За да се имат во вид размерите на овие битки, да спомнеме дека монархистичката војска, заедно со британските војници во Грција, броела околу 200.000 луѓе.
Две години подоцна, во летото 1948 година, бранејќи се на планината Грамос на крајниот север на Грција, Вафијадис и ДАГ ќе бидат поразени -разбиени. Американската војска, која во меѓувреме се приклучува на Британија во Грција, ќе им стави на располагање на монархистите и напалм-бомби кои, овие, ќе ги употребат при битките на Грамос.
Врската на Тито со генералот Маркос Вафијадис бидува отпрвин одобрена од Сталин. Причините биле - да се одржува проблемот со грчките партизани, за тоа да биде адут на притисок врз Британија доколку, евентуално, Британците и Черчил не се држат до договорот.
Од 1946 до 1948 Тито, односно, КОС во Грција ги испраќа Светозар Вукмановиќ - Темпо. Темпо имал големо искуство во организација на партизанското движење, бидејќи претходно бил еден од организаторите на партизанското движење во Македонија.
Според докумнетите на КОС, Освен Темпо, во ДАГ кај генерал Маркос Вафијадис, престојуваат и соработуваат Лазар Колишевски, Димитрие Алексиевски, Методија Андонов-Ченто, генерал Михајло Апостолски... официјалните контакти со ДАГ ги одржувал Александар Ранковиќ, а Титовиот дипломат во Обединетите нации, Јосип Ѓерѓа, барал право на самоопределување за комунистите и Македонците во Грција.
Оскар Давичо и Михајло Лалиќ пишувале репортажи за борбата на ДАГ против монархистите, а по нивно сценарио бил снимен и документарен филм. КОС го известува Тито и Ранковиќ дека монархистите во Атина се плашат од можноста во борбите да се вклучат и граѓани од НР Македонија, чии сонародници во Егејска Македонија се борат во ДАГ. Освен обука, логистика и командна соработка, Тито и КОС помагаат и во други правци. За санитетска и разузнавачка помош на ДАГ и партизаните од Егејска Македонија бил задолжен КОС на Србија. Задолжени биле; Д-р Велимир Мајсторовиќ, воен хирург и началник на специјалната болница за ранети од Егејска Македонија сместена во Катланово, крај Скопје. Потоа, полковникот Слободан Крстиќ Уча, легендарниот Титов соработник, генералот Јово Капичиќ, како и мајорот Јован Поповиќ, инструктор за артилерија на Југословенската армија.
Специјален Титов разузнавач бил и Иван Караиванов, агент на советската НКВД и инструктор на Коминтрна.
Непосредни соработници и инструктори на генералот Маркос Вафијадис биле и: Ѓуза Радовиќ, Обрад Трниниќ, Мило Врбица, Велимир Доцниќ, Светислав Стојановиќ и Петар Луциќ, сите од КОС на Србија.
Само во првата година на борбите Југословенската армија како помош во оружје испорачала 3.134 противпешадиски мини, 6.550 противтенковски мини, 9.177 килограми специјални експлозиви, пушки и митралези МГ-15.
Слободан Марковиќ имал задача по потреба илегално безбедно да го донесе и враќа од Белград генералот Вафијадис.
С¢ до летото 1948 партизаните во Егејска Македонија ја држат територијата под контрола, а монархистите и британската војска не бележат ниту една голема победа. Но, во пролетта 1948 Черчил врши притисок врз Сталин да му нареди на Тито повлекување од соработката со ДАГ, а за замена му нуди непречено дејствување во Романија.
Тито долго се држи против тие притисоци, но кога се случува Резолуцијата на Информбирото против Тито и КПЈ ( јуни 1948), јасно е дека ДАГ, како и Македонците од егејскиот дел на Македонија, Сталин ги пушта низ вода.
Тито со тоа е соочен со притисоци од Москва и нивните сојузници, и опасноста да ја загуби Југославија. Се повлекува од Егејска Македонија.
Генералот Маркос Вафијадис емигрира во Советскиот Сојуз, под име Марк Иванович. Со години потоа, Атина и Лондон му се одмаздуваат на Тито поради ова негово помагање на партизаните од ДАГ, и егејските Македонци. По 23 години егзил во СССР, во 1982, Вафијадис се враќа во Грција и се приклучува кон партијата на грчките социјалисти, ПАСОК.
Македонците од Егејска Македонија доживуваат геноцид. Протерување, уништување и конфискација на имотот.
За колкав обем на трагедија се работи, може да се види од документ на грчката монархистичка Влада, со кој тогаш располагал КОС. Имено, според извештај од 24.7.1946 година - на С. Теотокис, министер за јавен ред до Министерството за надворешни работи на Грција, за непријателски расположено македонско население кон монархијата - се наведува бројка од 104.605 Македонци и 2.207 Власи. И Филипос Драгумис, министер за одбрана на Грција 1945-47, и пратеник од Солун 1946-49, во својот Меморандум по повод настаните во Егејска Македонија, и Северна Грција, пишува дека таму има 120.000 Македонци.
АКТИВНОСТИ НА КОС СО АЛБАНИЈА
Во својата книга Балканот 1804-1999, Миша Глени, пишува за апсурдот кој ја следи албанската државна историја во првата половина на минатиот век. Имено, Србија преку монархијата Карѓорѓевиќ, помеѓу двете светски војни, непосредно помага во создавањето на монархијата на првиот албански крал Зогу, за да ја зголеми албанската автономност, наспроти неформалната окупација од фашистичка Италија врз Албанија. Потоа, Тито и српските комунисти учествуваат во создавањето на албанското комунистичко движење, и создавањето на лидерот Енвер Хоџа, кој, во 1948, од Тито добива и понуда да влезе како член во југословенската конфедерација!
Децении потоа, токму Југославија и Србија ќе се распаднат под терет на албанскиот екстремизам од седумдесеттите, а особено во осумдесеттите и деведесттите години!
Комунистичката партија на Албанија е осонована со задоцнување, на 8 ноември 1941, со помош на двајца офицери на КОС: Миладин Поповиќ и Андреа Мугоша. Партијата на почетокот имала околу 70 членови, и стотина симпатизери. Основната задача била во крајно сиромашната Албанија идеолошки да се обедини, условно речено, развиениот југ со заостанатиот север, со помош на Титовите партизани да се симне монархијата и окупацијата, и да изгради комунистичка држава.
Наместо ова, Албанија ќе стане радикална диктатура на Енвер Хоџа кој, за пет децении власт, ќе ја држи земјата во целосна беда, ќе ликвидира над стотина партиски и државни функционери, заклучно со ликвидацијата на најблискиот соработник Мехмет Шеху во 1981 година.
На 12 март 1945 година, во неговата канцеларија е убиен офицерот на КОС кој го создал Енвер Хоџа и неговата партија - Миладин Поповиќ. Убиецот Хаки Таха бил соработник на Енвер Хоџа.
Тоа е првиот сериозен атак на Сигурими врз КОС.
За судирите на КОС со албанската тајна полиција Сигурими ќе стане збор понатаму, во повеќе акции и презентирани документи.
ПРОДОЛЖУВА: Следат Слободан Пенезиќ Крцун и Александар Ранковиќ се најспомнуваните имиња на УДБА (ОЗНА) кои имаат автентичен, југословенски комунистички карактер, заедно со биографиите на нивните современици
|
Дали знаеш за генерал ФРАНКО ? [re: ДyxoтнaBoвaтa]
